NaszKraj.info

Wiadomości i ciekawostki z kraju i ze świata

stany-wstrzsowe.jpegBrak niezbędnego do życia tlenu zakłóca metabolizm (wszelkie czynności) komórek. Na przykład po to, aby podtrzymać dopływ maksymalnej ilości tlenu do mózgu, będącego narządem potrzebującym go najbardziej, niemal ustaje obieg krwi w nerkach. Przestają one wytwarzać mocz, a tym samym przestają oczyszczać krew z substancji toksycznych, które gromadzą się i stają się przyczyną dalszych reakcji o charakterze łańcuchowym.
Nietypowa choroba i nietypowe leczenie
Do pierwszych objawów wstrząsu (w ścisłym znaczeniu medycznym) należy zazwyczaj ogromne obniżenie ciśnienia (zapaść) i przyspieszenie tętna (częstoskurcz). W praktyce chory jest bardzo zmęczony, jeśli nie zapadł w śpiączkę, i ma przyspieszone tętno. Należy pomóc mu usiąść lub położyć się, wezwać lekarza, odkryć chorego, jeżeli ma gorączkę, albo przykryć, jeżeli jest mu zimno, nie podawać nic do picia ani jedzenia.

Ważne jest ciągłe sprawdzanie, czy chory nie zapada w śpiączkę i czy nie następuje zatrzymanie czynności serca, i jeśli się tak dzieje, podjęcie odpowiednich działań: umieszczenie chorego w pozycji bocznej bezpiecznej lub przystąpienie do masażu serca. Dokładne stwierdzenie rodzaju wstrząsu jest trudne. Diagnozę może postawić tylko anestezjolog. Jest ona najczęściej oparta na pomiarze ciśnienia, w kilku miejscach za pomocą cewnika wprowadzanego do jednego z dużych naczyń krwionośnych i ostrożnie do naczyń płucnych (cewnik Swana Ganza). Zabiegi przy chorym w stanie zagrożenia życia bardziej zależą od występujących objawów niż od rodzaju wstrząsu. Ważne jest pochodzenie uczuleniowe, septyczne czy krwotoczne. To tzw. leczenie objawowe ma na celu pomóc choremu przeżyć. Leczenie każdego dnia jest dostosowywane do stanu chorego, zdarza się więc, że jednego dnia podaje się lek moczopędny, a już następnego zwiększa się wlewy dożylne, aby uzupełnić płyny. Może to się wydawać rodzinie chorego dziwne, która może odnieść wrażenie, że lekarze działają po omacku, gdy tymczasem robią to, co jest najbardziej uzasadnione stanem chorego. Leczenie zależy również od natury wstrząsu, który może być septyczny, uczuleniowy, krwotoczny lub pochodzenia sercowego.
Wstrząs septyczny
Występuje przy groźnych zakażeniach, którym nie zawsze towarzyszy gorączka. Wstrząs septyczny prawie zawsze występuje u chorych, którzy już są poważnie osłabieni, których odporność (mechanizmy mające za zadanie zwalczanie zakażeń) jest znacznie osłabiona. Dotyczy to przede wszystkim chorych na raka w zaawansowanym stadium (przypomnijmy, że obecnie ponad połowa chorób nowotworowych jest uleczalna), ale także chorych na AIDS, niezrównoważoną cukrzycą, niedożywieniem, alkoholizmem oraz pacjentów leczonych metodą zmniejszającą odporność (z użyciem środków przeciw rakowych, kortykoidów itd.).Często źródłem wstrząsu jest miejscowe zakażenie: dróg moczowych, żółciowych, przewodu pokarmowego, rzadziej płuc. Wiele zabiegów medycznych, skądinąd koniecznych, może być przyczyną wprowadzenia zarazka do organizmu. Bywa tak przy wprowadzaniu zgłębników (cewników) do naczyń krwionośnych lub dróg żółciowych, przy endoskopii układu trawiennego, przy stosowaniu sond dróg moczowych itd. Nieskalana czystość, staranne odkażanie i pozornie nawet przesadne stosowanie aseptyki niestety nie pozwalają całkowicie wykluczyć zakażenia. Wstrząs może być też wywołany przez pasożyty, na przykład ameby, będące problemem ciepłych krajów lub grzyby, które rozwijają się przede wszystkim u chorych o bardzo zmniejszonych mechanizmach obronnych.

Wstrząs bakteryjny. Clostridium perfringens to laseczka (bakteria w formie pałeczki) beztlenowca odpowiedzialnego za groźna infekcję  zgorzel gazową.

Wstrząs krwotoczny
Szybka utrata ponad 20% objętości krwi z ponad 1 litra z 5 litrów u dorosłej osoby wywołuje ostrą niewydolność krążenia. Z powodu braku dopływu krwi zapotrzebowanie organizmu na tlen nie zostaje zaspokojone. Może oczywiście chodzić o krwotok z uszkodzonej tętnicy, kiedy utrata krwi jest szczególnie gwałtowna, ale także z uszkodzeń żył, którym towarzyszy mniejszy upływ krwi. Na przykład, można się zetknąć z wstrząsem krwotocznym przy dużym krwawieniu do układu pokarmowego albo po złamaniu kości udowej, które często powoduje utratę 2 litrów krwi, rozlewającej się po mięśniach sąsiadujących z miejscem złamania. Nawet niewielkie krwawienie z nosa może prowadzić do wstrząsu krwotocznego, zwłaszcza jeśli przyczyną jest uszkodzenie tętniczki. Należy wtedy zatrzymać krwotok, gdy tylko jest to możliwe. Jeśli udaje się to szybko, zanim utrata krwi jest zbyt duża, możliwe jest uniknięcie przetoczeń krwi, osocza czy pochodnych krwi, np. albuminy. Jeśli ciśnienie pozostaje za niskie, może pojawić się konieczność dożylnego wprowadzenia substancji syntetycznych zastępujących część płynów, które tworzą krew. Roztwory te, oparte na makrocząsteczkach, są nazywane środkami krwiozastępczymi lub zastępującymi osocze. W praktyce u osób młodych lub będących w sile wieku, jeśli są one zdrowe, utrata krwi zostaje szybko wyrównana. Lekarz jedynie pomaga naturze i pozwala przejść kryzys, po czym naprawienie szkód spowodowanych niedotlenieniem postępuje szybko. Przede wszystkim organizm wytwarza w wielkich ilościach nowe krwinki czerwone, które przenoszą tlen.

Tysiąc różnych mikrobów a taki sam wstrząs. Przyczyną mogą być najróżniejsze rodzaje drobnoustrojów: bakterie, pasożyty a nawet grzyby. Do najczęstszych przyczyn należą bakterie Gram ujemne. Niektóre z nich mogą żyć jedynie przy zachowanym dostępie do tlenu  są to tlenowce, Przykładem jest pałeczka okrężnicy  Escherichia coli (bakteria chorób dróg moczowych), rodzaje: Serratia Klebsiella, Proteus mirabilis, Pseudomonas aerugi nosas (pałeczka ropy błękitnej) itd. Inne bakterie Gram ujemne mogą się rozwijać bez tlenu  są to beztlenowce (np, Bacteroides fragi lis), Najczęściej wywołują one zakażenia narządów wewnętrznych: jelit, zatok czołowych, dróg moczowopłciowych. Bakterie Gramdodat nie rzadziej są przyczyną wstrząsu septycznego. Są to zwłaszcza gronkowce i paciorkowce, wywołujące zakażenie skóry i kości.

Wstrząs pochodzenia sercowego
Każda poważna niewydolność serca może stać się przyczyną wstrząsu, jeśli pompa nie jest w stanie zaspokoić zapotrzebowania organizmu na krew, tlen i energię. Tak dzieje się w niektórych groźnych zawałach, pęknięciu zastawki lub w zapaleniu mięśnia sercowego, które nazbyt osłabiają serce. W tych przypadkach rokowanie jest z zasady złe: uratować chorego może jedynie szybka pomoc. Oczywiście tacy chorzy muszą znaleźć się na reanimacji albo na oddziale intensywnego leczenia kardiologicznego.
Zadławienie ciałem obcym
Aby dotrzeć do pęcherzyków płucnych, powietrze musi przejść przez nos lub usta, a następnie krtań, tchawicę i oskrzela. Jeśli ciało obce (np. duży kęs) zablokuje dostęp powietrza do płuc, człowiek dusi się, co może prowadzić nawet do uduszenia. W praktyce występują 2 sytuacje.
 •Sytuacja pierwsza: jedna z osób przy stole głośno mówi lub śmieje się jedząc, aż nagle unosi się z rękoma obejmując szyję. Nie jest w stanie dalej mówić, wpada w panikę. Po prostu zakrztusiła się jedzeniem i nie może oddychać. Należy jej udzielić natychmiastowej pomocy(najlepiej zanim straci przytomność). Trzeba ją uspokoić, posadzić lekko pochyloną do przodu i przeprowadzić zabieg Heimlicha. Jeśli nie jest to możliwe (bo osoba jest dla nas za silna albo jest nią kobieta w ciąży) do przeprowadzenia zabiegu należy ją położyć na podłodze. Efekt jest natychmiastowy: kawałek pokarmu, który wpadł w złą dziurkę, wskakuje z powrotem do jamy ustnej i osoba od razu łapie oddech.
•Sytuacja druga: u osoby, która w wyniku wypadku lub choroby całkowicie al bo częściowo straciła przytomność, zawartość jamy ustnej bądź żołądka może przelać się do płuc, gdyż nie działają prawidłowe odruchy. Ryzyko, że obce ciało lub kwaśna treść żołądka przedostanie się do płuc. jest wtedy bardzo duże. Dlatego jeśli znajdujemy się przy osobie duszącej się lub nieprzytomnej, konieczne jest udrożnienie jej dróg oddechowych. Również z tego powodu należy ułożyć osobę nieprzytomną (ale taką, która oddycha) w bezpiecznej pozycji bocznej: w razie wymiotów treść żołądka zostanie skierowana na zewnątrz, nie grożąc zalaniem płuc.

Małe dzieci: uwaga na orzeszki ziemne! Dla małych dzieci (zwłaszcza przed 4, lub 5, rokiem życia) niebezpieczne mogą być ciała obce dużych rozmiarów, które potrafią dostać się głęboko do wnętrza płuc. Tak jest z orzeszkami ziemnymi, bobem, gładkimi twardym cukierkami tak łubianymi przez dzieci, a nawet z małymi kamykami. Śmiejąc się, przewracając, przy podstawieniu nogi albo przy przepychance, taki przedmiot może wpaść dziecku w zły otwór, bo w tym wieku odruchy obronne płuc nie są jeszcze tak skuteczne jak u dorosłych. W pierwszej chwili, zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z małym przedmiotem, wcale nie musi dziać się nic złego: dziecku coś przeszkadza lub odczuwa ono niewielki ból, ale szybko zapomina o nim w wirze zabawy. Problemy pojawiają się później: ciało obce więźnie w jednym z mniejszych oskrzeli, przez co część płuca kurczy się jak przekłuty balon. Zapalenie danego oskrzela powoli prowadzi do definitywnego unieruchomienia ciała obcego i prędzej czy późnie wdaje się zakażenie. W tym stadium jedyne możliwe leczenie polega na usunięciu ciała obcego. Jeśli jest to możliwe pneumonolog wprowadza do płuca giętki wziernik oskrzelowy, co pozwala mu zajrzeć do wnętrza i spróbować  „wyłowić" małą pincetą przeszkadzając, przedmiot. Jeżeli ta metoda jest nieskuteczna, konieczna staje się operacja.

Wstrząs uczuleniowy Jest zjawiskiem wyjątkowym
A jak każdy wie, to, co wyjątkowe, zdarza się rzadko. Najczęściej to, co nazywamy „wstrząsem uczuleniowym", bynajmniej nim  e jest. Zazwyczaj chodzi o zaburzenia nerwu błędnego: silne wzruszenie wywołuje odruchową reakcję nerwu błędnego, który zwalnia czynność serca. Chory blednie i źle się czuje. Reakcją organizmu jest zwiększone wydzielanie adrenaliny, która przyspiesza pracę serca, nie powoduje wystąpień e potów. W innych przypadkach chodzi o niepożądane działanie uboczne lekarstw lub o toksyczne działanie innych substancji. Prawdziwy wstrząs uczuleniowy (alergiczny) występuje po drugim zetknięcia z alergenem (substancją wywołującą wstrząs), Wywołany jest niewłaściwą reakcją układu odpornościowego, polegającą na nagłym otwarciu wszystkich naczyń krwionośnych w organizmie (rozszerzenie naczyń), W organizmie nie ma wystarczająco dużo krwi, żeby jednocześnie v. maksymalnym stopniu dostarczyć ją do wszystkich komórek każdego narządu. Ciśnienie tętnicze gwałtownie się obniża i krążenie staje się niewydolne. Mózgowi nagie brakuje tlenu i następuje utrata przytomność.

Utonięcia
Utonięcia zdarzają się nie tylko latem, na plaży. Pewne g o dnia każdy może znaleźć się w sytuacji, w której będzie musiał udzielić pomocy osobie tonącej w wodach słodkich lub w morzu, w rozmaitych okolicznościach. są główną przyczyną nagłych zgonów dzieci. U młodych osób chodzi tu albo o wypadek, albo o samobójstwo, będące często następstwem zamroczenia alkoholowego. Chcąc ratować osobę zagrożoną utonięciem, należy przede wszystkim upewnić się, że akcja ta nie pociągnie za sobą łańcucha kolejnych utonięć, zwłaszcza ratującego. Nierealne jest udzielenie pomocy drugiej osobie, jeśli nie jest się właściwie przygotowanym albo wystarczająco sprawnym. Nie każdy potrafi wziąć na swoje barki tonącego  podtrzymywać go płynąc jednocześnie. Jest to umiejętność, której trzeba się nauczyć. Gdy tylko wyciągniemy ofiarę na brzeg, rozbieramy ją i rozgrzewamy, otulając kocem lub suchym ubraniem. Następnie zbadać należy jej stan. w wyniku upadku z brzegu czy pomostu.
Utonięcie wskutek ustania oddychania
Przy prawdziwym utonięciu topielec ma siną skórę (sinicę), przede wszystkim na czubkach kończyn (pod paznokciami) i usta. Oznacza to, że oddychanie zostało przerwane przed ustaniem czynności serca. Brak tlenu w organizmie powoduje niebieskawe zabarwienie skóry. Jeśli jedynie napiła się dużo wody, wystarczy wezwać służbę sanitarną, a wyłowioną osobę podtrzymywać na duchu i pilnować, żeby przed badaniem lekarskim nie przyjmowała żadnych napojów ani pokarmów. Jeśli osoba jest nieprzytomna, ale oddycha i jej serce pracuje, należy ułożyć ją w bezpiecznej pozycji bocznej. Jeśli nie oddycha i ewentualnie ustała czynność serca, należy przystąpić do sztucznego oddychania metodą usta usta i do masażu serca. W każdej sytuacji należy topielca przenosić i obracać bardzo ostrożnie, bo może być ranny lub mieć złamanie w wyniku pójścia na dno, zderzenia z jakimś dryfującym przedmiotem lub U Murzynów sine (zamiast różowych) są błony śluzowe, np. wnętrze jamy ustnej. Przerwanie oddychania następuje najczęściej w wyniku skurczu krtani lub gardła pod wpływem wody wpływającej do wnętrza. Niedoświadczony pływak traci głowę, połyka wodę, łapie oddech, znów połyka wodę, wreszcie męczy się i wtedy następuje skurcz gardła. Po ustaniu oddychania następuje zatrzymanie krążenia krwi.

Zimno wrogiem i przyjacielem tonącego
Zimno zasadniczo jest wrogiem zmęczonego pływaka. Ciało w wodzie traci dużo energii, żeby się rozgrzać: utrata ciepła jest 25krotnie większa w wodzie niż na powietrzu. Przy tym im woda jest zimniejsza, tym więcej zagrożony pływak wydatkowuje energii na „ogrzewanie", zresztą bez większych rezultatów, gdyż całe wytwarzane ciepło rozprasza się w wodzie. Powoli rośnie zmęczenie i sztywnieją mięśnie: trudności mogą spotkać nawet dobrze wytrenowanego pływaka. Jednak u tonącego, u którego ustało oddychanie i praca serca, zimno powoduje swego rodzaju hibernację chroniącą komórki serca i mózgu. Nawet jeśli do reanimacji przystąpić można dopiero w 15. lub 20. minut po utonięciu, nie należy z niej rezygnować. W każdym przypadku utonięcia resuscytacja krążeniowo oddechowa trwa długo. Zdarza się, że serce podejmuje czynność po godzinie masażu i stopniowego rozgrzewania się, a topielec odzyskuje przytomność jeszcze później. Mimo długiego czasu, w którym mózg nie otrzymywał normalnej dawki tlenu niezbędnego do życia, wypadek może nie pozostawić żadnych trwałych zmian.

Utonięcie w wyniku ustania czynności serca
Topielec jest blady, niemal przezroczysty: zapaść, nagłe zatrzymanie czynności serca i krążenia, nastąpiła przed ustaniem oddychania. U Murzynów błony śluzowe, zwłaszcza wewnątrz jamy ustnej, są bardzo jasne. Oczywiście w czasie kąpieli może wystąpić zawał serca, ale często ustanie czynności serca jest wynikiem odruchu. Może on być reakcją na uderzenie w dół nad brzuszny. Jego przyczyną może być napicie się wody, które nieraz wywołuje zapaść. Inną przyczyną bywa różnica temperatur ciała i wody (wstrząs wywołany zimnem, który niekoniecznie oznacza omdlenie). Dlatego odradza się kąpiel w czasie trawienia, kiedy wzrasta temperatura ciała, jak również zaraz po opalaniu i zaleca się stopniowe zanurzanie się w zimnej wodzie.
Następstwa tonięcia: inne w wodzie słodkie j i słonej
Słodka woda, która dostała się do pęcherzyków płucnych w wyniku tonięcia, wchłania się do krwi. Powoduje to obrzęk płuc i mózgu. Jeśli ilość wody, która dostała się do płuc, jest duża, następuje rozcieńczenie krwi i rozpad znacznej części krwinek czerwonych  hemoliza, co wywołuje niedokrwistość. Dochodzi do tego zachwianie stosunku wody do soli mineralnych (sodu, potasuitp.) w organizmie. Po reanimacji czasami niezbędne jest podawanie uratowanej osobie leków moczopędnych w celu usunięcia nadmiaru wody z moczem. W przypadku tonięcia w wodzie morskiej dzieje się odwrotnie  sól, której wielkie ilości zawiera woda dostająca się do płuc, przyciąga wodę z krwi, która zalewa pęcherzyki płucne. Wynikiem jest zagrożenie uduszeniem, wymagające sztucznego oddychania przez wprowadzenie do tchawicy rurki. W większości przypadków największe zagrożenia wiążą się z długotrwałym brakiem tlenu w organizmie.
Wypadki przy nurkowaniu
W tętnicach i żyłach pozbawionych wody następuje nadmierne zgęszczenie krwi  zwiększenie gęstości względnej i zmniejszenie objętości krążącej. Niemniej jednak te zmiany są dosyć łatwe do usunięcia w czasie resuscytacji i w zasadzie można stwierdzić, że pierwsza pomoc pozwala przywrócić oddychanie oraz czynność serca i mózgu, a tonięcie w wodzie morskiej jest mniej groźne niż w wodach słodkich. Mimo wszystko, nawet jeżeli topielec zostanie wyłowiony, nie należy się dziwić, że reanimacja trwa bardzo długo. W czasie nurkowania ciśnienie wody wzrasta w miarę schodzenia w głąb. Równocześnie zwiększa się ciśnienie we wszystkich jamach organizmu wypełnionych gazami (płucach, zatokach, jamach ucha itd.). W związku z tym gazy oddechowe w organizmie nurka przedostają się do krwi szybciej i w większej ilości niż wtedy, gdy oddycha on na lądzie. W czasie wypływania ku powierzchni ciśnienie wokół nurka obniża się (dekompresja). Przy nagłym wypływaniu gazy rozpuszczone we krwi zbyt szybko ją opuszczają, co może prowadzić do uszkodzeń. Dlatego nurkowie muszą bezwzględnie przestrzegać zasady stopniowego ^nurzania się, z krótszymi lub dłuższymi postojami w zależności od głębokości, z jakiej wracają. Nie zmienia to faktu, że nawet nurkom wynurzającym się zgodnie z wszelkimi zasadami może grozić niebezpieczeństwo.
Niebezpieczeństwa związane z ciśnieniem
Pojawić się mogą zarówno przy schodzeniu w głąb wody, jak i przy wynurzaniu. Różnica między ciśnieniem panującym na zewnątrz ciała i w jamach wewnętrznych może prowadzić do uszkodzeń wszystkich narządów wypełnionych gazami. Najczęściej są to zatoki, uszy i zęby, co objawia się przede wszystkim bólem. Uszkodzenie uszu może się objawiać także zawrotami głowy, zaburzeniami słuchu i bardzo bolesnym przerwaniem błony bębenkowej. Może również dojść do pękania większej lub mniejszej liczby pęcherzyków płucnych, czemu towarzyszy czasem krwawy kaszel (krwioplucie), trudności w oddychaniu (duszność), przedostanie się gazu poza płuca, do klatki piersiowej (odma opłucno wa).Wreszcie czasami ciśnienie może powodować pęknięcie któregoś narządu w jamie brzusznej, np. żołądka lub jelita, powodując zapalenie otrzewnej.

 

 

 

Musisz się zarejestrować aby dodawać komentarze.

Kursy walut


Strona naszkraj.info powstała aby skupić w jednym miejscu ciekawostki o codziennym życiu, ciekawostki z polski i ze świata, skupia ona również informacje z polski a także świata. Zachęcamy zatem do czytania artykułów z dziedziny: informacje z polski oraz ciekawostki. Jeśli lubisz pisać, lub znasz jakąś ciekawą informację możesz ją opisać na naszej stronie, wystarczy że się zalogujesz i możesz korzystać nieograniczonych narzędzi dających możliwość dodawania artykułów w naszym serwisie.



opinie

Informujemy, iż w celu optymalizacji treści dostępnych w naszych serwisie, dostosowania go do indywidualnych potrzeb każdego użytkownika, jak również dla celów reklamowych i statystycznych korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej.

Akceptuję ciasteczka z tej witryny.

EU Cookie Directive Module Information