WYMIERANIE GATUNKU GEPARDÓW
Gepard biega bardzo szybko, a mimo to może mu się nie udać ucieczka przed… wymarciem. W Ameryce Północnej, Azji, Europie i Afryce żyły niegdyś co najmniej cztery podgatunki gepardów. Angielska nazwa geparda cheetah (czita) pochodzi od słowa „nakrapiany” z języka hindi. Obecnie żyje tylko jeden podgatunek geparda (Acinonyx jubatus), zamieszkujący Afrykę, oraz niewielka populacja, walcząca o przetrwanie na terenie północnego Iranu. Nie wiadomo dokładnie ile jest gepardów, ale z pewnością są one zagrożone wyginięciem. W połowie lat 50. XX wieku na całym świecie żyło ok. 20-40 tysięcy osobników, a do lat 70. liczba ta spadła o połowę. Jak uważa J. G. Caughłey: „nikt nie ma pojęcia, o ile jeszcze zmniejszyła się liczebność tej populacji od 1975 roku do dzisiaj”. Głównym problemem jest to, że ludzie zabijają gepardy i zagarniają ich tereny, więc te osobniki, które jeszcze przetrwały, nie mają gdzie żyć ani polować.
GEPARDZIĄTKA:
Po trwającej trzy miesiące ciąży samica geparda rodzi od trzech do sześciu kociąt. Przez pierwsze trzy miesiące życia mają one charakterystyczne, ciemnonakrapiane futro z długimi niebieskoszarymi włosami na grzbiecie, szyi i głowie oraz ciemniejszymi pod brzuchem.
Okoio czwartego miesiąca owa niemowlęca szata zmienia się na dorosłą – białe futro pod brzuchem i żółtobrązowe za grzbiecie. Na całym ciele geprad ma mnóstwo ciemnych plam i czarne linie (łzy) biegnące od oczu do pyska. Typowy osobnik dorosły ma 80 cm wysokości w barku i ok. 140 cm długości oraz waży ok. 55 kg. W Serengeti ponad połowa gepardziąt ginie zanim osiągnie trzy miesiące życia. Są one bezbronne, kiedy matka zostawia je, żeby zapolować. Gepardzice to wiedzą i co drugi dzień przenoszą kociaki w inne miejsce. Kiedy jednak młode przetrwają owo niebezpieczne dzieciństwo, mogą żyć na wolności nawet do 14 lat. Mając 15 miesięcy są już tak duże jak ich matki i równie dobre w ściganiu oraz zabijaniu zwierząt.
