NADDŹWIĘKOWE OWADY

Historia gza (Cephenemyia pratti) zaczęła się w 1927 ro­ku, kiedy entomolog Charles H. T. Townsend opubliko­wał artykuł w „Journal of the New York Entomological Society”. Jest to artykuł kuriozalny. Townsend był zafa­scynowany ideą budowy samolotu, który mógłby osią­gnąć prędkość, pozwalającą oblecieć glob ziemski wraz ze wschodzącym słońcem. Oczywiście najdłuższa droga prowadzi wzdłuż równika, natomiast najkrótsza, wokół któregoś z biegunów. Gdzieś pomiędzy nimi, na szeroko­ści geograficznej Nowego Jorku, samolot lecący z pręd­kością 1311 km/h „prześcignie światło świtu”. Dopiero jednak 14 października 1947 roku kapitan Charles „Chuck” Yeager przekroczył barierę dźwięku w Bell X-l, osiągając prędkość 1078 km/h.

Townsend natomiast uważał, że ów wymarzony samo­lot uda się zbudować, kopiując wspaniały mechanizm la­tający gza. Przez pięć stron, z lubością, zachwytem i z najdrobniejszymi szczegółami opisał wszystko co wiedział na temat „specyficznej struktury skrzydła gza”. Był pewien, że konstruując nowy samolot powinniśmy wzorować się na gzach, a nie na ptakach.
Pisze on o „niesamowitej” prędkości osiąganej przez gzy: „Biorąc pod uwagę prędkość, z jaką latają przedsta­wiciele gatunków Cephenemyia, widok gza szybszego niż kuła karabinowa jest całkiem możliwy. Przypusz­czalnie mogą one prześcignąć kulę ze staroświeckiego muszkietu, albo nawet niemieckie pociski artyleryjskie wystrzeliwane w kierunku Paryża w czasie I wojny świa­towej. Samce są szybsze niż samice, gdyż muszą je go­nić w czasie godów”.