Testy naukowe przeprowadzone z profesorem Rocardem oraz przy użyciu aparatu Kirliana

Moc? Dar? Fluid? Energia witalna? Magnetyzm „zwierzę­cy”? Magnetyzm ludzki?

Cóż takiego jest w rękach magnetyzera albo czego brak dłoniom przeciętnego zjadacza chleba?

Próbując znaleźć odpowiedź na to pytanie, zaproponowa­łem Jacques’owi Montagnerowi, aby poddał się serii testów. Pragnę podziękować mu, że wyraził na to zgodę. Były to te­sty dwojakiego rodzaju:

– pierwszy przeprowadziłem wraz z profesorem Rocardem we czwartek 18 grudnia 1986 roku, poza Paryżem. Jego celem było określenie za pomocą magnetometru protono­wego siły pola magnetycznego magnetytu, który jest za­warty w dłoniach Jacques’a Montagnera;

– drugi polegał na sfotografowaniu we czwartek 22 stycznia 1987 roku zjawiska Kirliana dłoni Jacques’a Montagnera przed i po seansie magnetoterapii.

Test 1: magnetyzm a magnetometr protonowy

Ten eksperyment został przeprowadzony we czwartek 18 grudnia 1986 roku pod Soisy-sur-École, 16 kilometrów od Corbeil, wśród gresowych skał (z daleka od Paryża, aby unik­nąć wszelkich skażeń magnetycznych). Celem testu było do­konanie pomiaru ewentualnych zmian ziemskiego pola ma­gnetycznego, gdy Jacques Montagner ustawia dłonie pionowo (palce zwracając ku ziemi) lub poziomo (dłonie równolegle do ziemi. W każdym przypadku kciuk był lekko odsunięty, Jacques’a Montagnera prosiliśmy zaś o zaciśnięcie rąk na sondzie, a następnie o ich cofnięcie.

Użyto magnetometru protonowego marki UNIMAG II. W pierwszej fazie eksperymentu mierzył on ziemskie pole magnetyczne na wysokości 50 cm nad ziemią, o godzinie 14.00 i wskazywał wartość 0,47130 gaussa (czyli 47130 gam­ma). Pomiary wykonane przez profesora Rocarda, a zapisane przeze mnie, przeprowadzone zostały w seriach po trzy, co sześć sekund jeden, aby wyeliminować efekty wtórne (tylko średnia z trzech pomiarów będzie przez nas wykorzystywana).

Przykład: dłonie ustawione poziomo.

Trzy pomiary z dłońmi rozłożonymi; następnie trzy po­miary z dłońmi zaciśniętymi na sondzie; potem trzy pomiary z dłońmi rozłożonymi; następnie trzy pomiary z dłońmi za­ciśniętymi na sondzie i tak dalej.

Oto krzywa (por. rycina) pomiarów pola przy rękach usta­wionych równolegle do ziemi i rozłożonych, a następnie za­ciśniętych na sondzie magnetometru (w jednostce gamma).

Stwierdzamy, że pole słabnie, kiedy ręce magnetyzera przywierają do sondy magnetometru, co zdaniem profesora Rocarda oznacza, że biegun południowy znajduje się bliżej kciuka, a północny po stronie małego palca.

Wnioski profesora Rocarda podzielić można na trzy grupy:

1)  „Ten przypadek zbija mnie z tropu, ponieważ zdecydo­wanie różni się od tych, które miałem dotąd okazję badać”.

2)   „W palcach Jacques’a Montagnera rzeczywiście znaj­duje się magnetyt, ponieważ kiedy zaciska dłonie na sondzie, powoduje obniżenie wartości pola magnetycznego 1,5 gam ma, co wydaje mi się istotnym «skokiem»”.

3)   „Kiedy jego ręce ustawione są prostopadle, wahnięcie pola jest słabsze i wynosi zaledwie 1/3 gamma”.

Test 2: magnetyzm i efekt Kirliana Wzorem Thelmy Moss ze Stanów Zjednoczonych postant wiłem poddać Jacques’a Montagnera testom na maszynie Kii liana. Nad przebiegiem eksperymentu czuwał Guy Gruais, d} rektor Madesign-Photo. Było to we czwartek 22 stycznia 198 roku.

Wykonane zostały cztery odrębne ujęcia:

1)kirlianowskie zdjęcie rąk Jacques’a Montagnera, ab zmierzyć ich energię na początku eksperymentu,

2)kirlianowskie zdjęcie rąk innej osoby (Agnès F. M której nie poinformowano o eksperymencie, gdy pojawi się w lokalu Madesign-Photo (aby uniknąć skutków su gestii),

3)kirlianowskie zdjęcie rąk Jacques’a Montagnera po s ansie magnetycznym przeprowadzonym na Agnès F. M.,

4)kirlianowskie zdjęcie rąk Agnès F. M. po tym seansir.

Wybrano aparat Biolight 218, a obsługiwał go Guy Grua przyjmując średnie ustawienia i czas 2 sekund. Stosowano p. pier plastikowy RC.

A oto przebieg doświadczenia:

-godzina 14.19: pierwsza fotografia kirlianowska dłoni

Agnès F. M.

-godzina 14.21: pierwsze kirlianowskie zdjęcie dłoni

Jacques’a Montagnera

-godzina 14.24-14.43: seans magnetyczny Jacques’a Montagnera z Agnès F. M. (czas trwania 19 minut). Technika – stosowana zazwyczaj przez magnetyzera

-godzina 14.44: drugie kirlianowskie zdjęcie Agnès F. M. (samej)

-godzina 14.45: drugie kirlianowskie zdjęcie Jacques’a Montagnera (samego); warto zaznaczyć, że dłonie są cieplejsze niż przy wykonywaniu pierwszego zdjęcia)

-godzina 14.46-15.00: wywoływanie czterech zdjęć wy­konanych przez Guy Gruais’a.

Interpretacja wyników

Już po wstępnym obejrzeniu zdjęć nasuwają się dwa istot­ne wnioski:

1)Energia dłoni Agnès F. M. wyraźnie wzrosła po seansie magnetycznym, jakby kobieta została „naładowana” przez Jacques’a Montagnera.

Guy Gruais uznaje różnice między dwiema fotografiami za wytłumaczenie redystrybucji prądu w meridianach, regu­lacji rytmu oddechowego, przyspieszenia krążenia krwi, a na­wet poprawy ukrwienia i rytmu serca pacjentki (por. fotogra­fie na następnych stronach).

2)Kirlianowski obraz dłoni Jacques’a Montagnera prak­tycznie nie uległ zmianie po seansie (stwierdzamy tylko nie­znaczny spadek energii), co może dowodzić, że magnetyzm bardziej należy do kategorii „kanał przekaźnikowy energii” niż do kategorii „kondensator”, który ładuje się i rozładowu­je. (Warto zaznaczyć, że słaby ślad dłoni Jacques’a Monta­gnera na kliszach zapewne jest efektem bezsennej nocy, spę­dzonej na naprawie poważnej awarii hydraulicznej w jego domu, która przytrafiła się w przededniu eksperymentu!).