Magnetyzm

Słowo „magnetyzm”, jak twierdzą autorzy 9-tomowego słownika ROBERT, w języku francuskim pojawiło się w ro­ku 1666.

Wywodzące się ze wspólnego rdzenia ze słowem „magne­tyczny”, które pochodzi od łacińskiego „magnes”, słowo „magnetyzm” ma dwojaki sens:

1. Jest to dział fizyki zajmujący się badaniem właściwości naturalnych i sztucznych magnesów, a także rozmaitych zja­wisk, które się z tym wiążą (magnetyzm ziemski, magnetyzm wywoływany przepływem prądu elektrycznego, magnetyzm jądrowy);
2. Jest to też rodzaj fluidów, które posiadają pewne osoby. To drugie znaczenie wiąże się z pracami Franza Antona Me- smera, który jako pierwszy użył pojęcia „magnetyzmu zwie­rzęcego” (szerzej omawianego w kolejnym rozdziale). Dlate­go powstały pojęcia – z jednej strony magnetyzera (hipnotyzera), a z drugiej ulegającego procesowi magnetyzo- wania; pomiędzy nimi następuje przepływ prądów magne­tycznych (termin „magnetyzm zwierzęcy” był odtąd często zastępowany terminem „magnetyzmu ludzkiego”… co wyda­wało się bardziej godne naszego gatunku!).

Kiedy celem działania magnetyzera jest leczenie zaburzeń występujących u osoby poddawanej temu procesowi, mówi­my o „magnetyzmie leczniczym” i temu właśnie poświęcona została większa część tej książki. Dodajmy jeszcze, że słowa „magnetyzm” używa się także w znaczeniu metaforycznym, określając nim fascynację lub urok emanujący od osoby,

o której mówimy.

W naszej książce zajmować się będziemy wyłącznie tym, co wiąże się z „fluidami” (w znaczeniu przyjętym przez me- smeryzm, a zatem powstałym przed 200 laty; dziś pojęcie „fluidów” zastąpiono terminem „energia”, nie precyzując,

o jaki typ energii chodzi).

Warto jednak zaznaczyć, że oba znaczenia (właściwości magnesów i fluidy) miewały w pewnych okresach historii magnetyzmu tendencję do zbliżania się, a nawet utożsamia­nia.