Jak magnetyzować?

Czytelnik, który poddał swoje zdolności testom, wyko­nując zaproponowane przeze mnie ćwiczenia i uzyskując zachęcające wyniki, może teraz zapoznać się z kilkoma infor­macjami technicznymi, które ułatwią „zabawę w magnetyzera”. Proszę jednak nie zapominać, że trzeba ćwiczyć godzinę, a nawet kilka codziennie, jak sportowiec przed zawodami.

Kolejno rozważymy pięć różnych koncepcji:

1. koncepcja wschodnia, charakteryzująca się oddziały­waniem na czakry;

1. koncepcja hipnotyczna, która posługuje się tak zwa­nym przez niektórych snem hipnotycznym;
2. koncepcja „magiczna”, będąca magnetyzmem dla wta­jemniczonych;
3. koncepcja klasyczna, kontynuująca naukę Mesmera i Durville’a;
4. koncepcja empiryczna współczesnych magnetyze- rów, którzy – zależnie od poziomu – stosują własne spo­soby magnetyzowania. Podkreślmy przy okazji, że zde­cydowanie różnią się one od sposobów uzdrowicieli używających wyłącznie rąk.

Te miejsca to czakry (termin ten oznacza splot), czyli istne sieci energetyczne o dużym zagęszczeniu włókien nerwowych.

Zgodnie ze wschodnią tradycją ciało człowieka ma siedem czakr, usytuowanych wzdłuż kręgosłupa. (Warto wspomnieć, że w numerologii liczba siedem symbolizuje energię umysło­wą i duchową*). Każda czakra ma określoną funkcję i wyma­ga specyficznego podejścia ze strony magnetyzera.

SIEDEM CZAKR

Poczynając od głowy i przesuwając się ku stopom (kieru­nek, w którym zaleca się przesuwać dłonie podczas seansów magnetyzowania), natrafiamy na następujące czakry:

1. czakra czaszkowa: usytuowana dokładnie na czubku głowy (anatomia nazywa to miejsce ciemiączkiem szy­szynko wym);

1. czakra czołowa: pomiędzy oczyma (sławne „trzecie oko” tybetańskich lamów); ,

1. czakra szyjna: na przedniej stronie kręgów szyjnych, na wysokości gardła i tarczycy;
2. czakra sercowa: na wysokości serca;
3. czakra pępkowa: tuż nad pępkiem (w terminologii europejskiej nazywa się ją splotem słonecznym);
4. czakra łonowa: na wysokości narządów płciowych;
5. czakra nasady: pomiędzy narządami płciowymi a odbytem.

FUNKCJE CZAKR I SPOSÓB PODDAWANIA ICH MAGNETYZOWANIU

Tych siedem „central energetycznych” ciała, znanych w tra­dycji wschodniej od tysiącleci, ale nieprzyjmowanych przez świat zachodni, przejawia wrażliwość na fluidy ludzkiego ma­gnetyzmu. Każda czakra pełni ściśle określoną funkcję i nale­ży oddziaływać na nią w specyficzny sposób.

1. Czakra czaszkowa: wiąże się z aktywnością duchową (zgodnie z tradycją hinduizmu w chwili śmierci dusza ludzka ulatuje przez tę Czakrę).

Magnetyzuje się ją obiema dłońmi, trzymając je płasko nad głową.

1. Czakra czołowa: jest siedliskiem dwojakiego widzenia (jasnowidzenie, percepcja ponadzmysłowa) i obejmuje odru­chy. Magnetyzuje się ją zwartymi palcami prawej ręki (kciuk, palec wskazujący i duży są złączone).

1. Czakra szyjna: ważna ze względu na wszystko, co wiąże się z wiedzą; magnetyzuje się ją, zbliżając ułożoną pła­sko prawą dłoń.

1. Czakra pępkowa: siedlisko siły witalnej; magnetyzuje się ją płasko ułożoną prawą ręką.

1. Czakra nasady: to opór wobec śmierci; magnetyzuje się ją lewą ręką, której palce muszą być zwarte.

2)  Koncepcja hipnotyczna

Przekonaliśmy się, że od czasów Mesmera magnetyzm i hipnoza często bywały mylone, czego śladem jest potoczne mówienie o „magnetyzmie” osoby, która jest pociągająca. I właśnie o tej zdolności fascynowania innych będziemy te­raz mówili, ponieważ z terapeutycznego punktu widzenia przynosi ona interesujące wyniki. Nie będziemy jednak zaj­mować się sugestią ani prezentować jej technik przenoszo­nych na grunt magnetyzmu.

Sugestia hipnotyczna opiera swą skuteczność na podsta­wowej zasadzie. Hipnotyzer tak komponuje wypowiedź, aby wykorzystywane przez niego struktury językowe były możli­wie najbliższe strukturom myślowym osoby poddanej od­działywaniu. Dzięki temu słowa i zdania trafiają na mniejszy opór i są łatwiej przyjmowane przez pacjenta.

Aby to osiągnąć, hipnotyzer stosuje szesnaście reguł tech­nicznych. Jego sugestia musi być:

1. 1.  krótka: umysł ludzki potrafi poddać obróbce równo­cześnie tylko kilka informacji, toteż lepiej wypowiadać zda­nia zawierające kilka słów;
2. 2.  konkretna: unikać abstrakcji i wybierać konkretne ter­miny: „Twoja ręka jest ciężka jak ołów”;
3. 3.  twierdząca: unikać przeczeń, które wzbudzają odruch obrony. Zdanie: „Chcę, żebyś nie odczuwał bólu” należy za­stąpić: „Jesteś odprężony, wypoczęty”;
4. 4.  pozytywna: sugestia zostanie lepiej przyjęta, jeśli wzbu­dzi w podmiocie lepsze samopoczucie. Zamiast mówić: „Rzu­cisz palenie, żeby uniknąć chorób”, należy powiedzieć: „Two­je płuca oczyszczają się, oddychasz pełną piersią, jesteś silny, chęć palenia maleje”;
   1. 5.   powtarzalna: mówienie osobie w stanie czuwania, że jej ciało jest ciężkie, wzbudziłoby po pięciu minutach stres, po dziesięciu agresję, a po dwudziestu wściekłość. W stanie hipnozy powtarzanie sugestii wzmacnia ją. Dlatego należy mówić: „Twoje ciało jest ciężkie, coraz cięższe, z każdą chwilą staje się cięższe. Każde moje słowo zwiększa ciężar w twoich nogach i rękach. Ciało jest tak ciężkie, że…”;
   2. 6.  prosta lub superpozycja: sugestia prosta brzmi np.: „Twoje ramię staje się coraz cięższe”. Superpozycja to: „Im cięższe są twoje ramiona, tym większa ogarnia cię senność”. Taka nakładająca się sugestia wiąże przyjęcie pierwszej su­gestii z poddaniem się drugiej;
   3. 7.  natychmiastowa lub oddalona w czasie: „Podnieś lewą rękę”. Oddalona w czasie: „Na trzy podniesiesz lewą rękę”;
   4. 8.  śród- lub posthipnotyczna: pierwsza realizuje się w sta­nie hipnozy, druga wypełniona jest po wyprowadzeniu z tego stanu.

Sugestia posthipnotyczna cechuje się:

– niemożnością spełnienia przez niektóre podmioty, o ile nie jest podbudowana uzasadniającą ją logiką;

– musi zawierać w swej strukturze definicję sygnału, który przywraca stan hipnozy: „kiedy wypowiem tę liczbę…”

Sugestia posthipnotyczna wydaje się gwałtownie wpra­wiać podmiot w stan powodujący, że ów podmiot nagle ma wrażenie przejścia w inny czas, miejsce lub inną przestrzeń, gdzie wszystko podlega innym prawom.

1. 9.  progresywna: jeżeli mówimy: „Twoje ciało jest cięż­kie”, czasami musimy powtarzać to przez kwadrans, aby rze­czywiście wywołać takie wrażenie u podmiotu. Jeżeli jednak sugerujemy stopniowo: „Twoje stopy są ciężkie, twoje nogi są ciężkie…” itd., można uzyskać ten sam efekt w ciągu pię­ciu minut;
2. 10.  wyważona: należy uprzedzać skojarzenia wywołane u podmiotu sugestiami. Celem hipnotyzera jest unikanie wszystkiego, co mogłoby ożywić wspomnienie sytuacji stresu. Nie należy mówić: „Zapadasz w sen, który stopniowo cię po­chłania” osobie, która przed kilku laty o mało nie utonęła;

11. kwantyfikowana: kwantyfikacja oznacza dobór słow­nictwa zależny od poziomu osoby, do której adresowana jest wypowiedź;

1. 12.  konwergentna: jeżeli w ciągu trzydziestu sekund hip­notyzer powie: „Twoje ciało jest ciężkie, powieki opadają, serce bije coraz wolniej, oddech powolnieje”, może być pe­wien klęski. Chyba że wypowiedział te cztery zdania dlatego, iż wyrażają cztery fizjologiczne przejawy senności. Wtedy powiemy, że „zbiegają się” ku snowi;
2. 13.  możliwa do spełnienia: sugestia może być nierealna, ale pod warunkiem, że jest to działanie celowe, w przeciw­nym razie wywołuje bowiem tak silny konflikt w psychice podmiotu, że:

-albo nie wydarzy się nic,

-albo podmiot ucieknie w przebudzenie, jednak pozosta­nie zestresowany,

-albo podmiot schroni się w utracie przytomności;

14. blokująca: kiedy hipnotyzer mówi do podmiotu: „Cią­ży ci broda”, ta sugestia będzie blokująca, ponieważ, wielo­krotnie powtórzona, może doprowadzić bez dodatkowych słów do rozchylenia ust przez podmiot. Dlatego należy anty­cypować fizjologiczne reakcje podmiotu na sugestie;

1. 15.  zwykła łub podprogowa: sugestia zwykła ma być usłyszana. Podprogowa nie może być słyszana. Dwudziesta piąta, niedostrzegalna klatka wmontowana w filmie, zdania wypowiadane bardzo szybko lub za cicho, żeby mogły być usłyszane, to sygnały podprogowe. Tworząc sugestię podpro- gową, usuwa się wszystkie słowa poza czasownikami i rze­czownikami;
2. 16.  plastyczna w relacjach podświadomych: to najbar­dziej skomplikowana i najtrudniejsza z reguł, nakazuje bo­wiem panowanie nad tonem, jakim mówi się do podmiotu. Hipnotyzer ma do dyspozycji cztery typy intonacji:

-ton ojcowski (autorytet, posłuch wymuszony strachem): „Wstań natychmiast!”;

-ton matczyny (łagodność, ochrona, posłuch z miłości): „Chciałbym, żebyś wstał i podał mi to pudełko, jestem bardzo zmęczony”;

-ton współpracy (logika, inteligencja, posłuch z rozsąd­ku): „Ten dym jest dla ciebie szkodliwy. Powinieneś wstać i otworzyć okno”;

-ton przywódcy (swoboda, sugerowana inicjatywa, po­słuszeństwo na zasadzie swobodnej decyzji): „Wyobraź sobie, że wstajesz. Rozbudź w sobie taką chęć. Kiedy będziesz miał ochotę, zrób to”.

Tych szesnaście reguł sugestii najczęściej stosują w prakty­ce hipnoterapeuci, którzy uprawiają „terapię hipnotyczną”, obecnie wyraźnie oddzielaną od magnetyzmu leczniczego, i nazywaną hipnozą. Wciąż jeszcze nieliczni, hipnoterapeuci początkowo wykorzystywali hipnozę, aby znieczulić ból pod­czas operacji lub porodu. Z czasem znaleźli także inne pola działania, zwłaszcza choroby psychosomatyczne, jak bezsen­ność, depresja, impotencja, oziębłość płciowa, wrzód żołądka, otyłość. Uzyskują także doskonałe wyniki w leczeniu osób głęboko uzależnionych od nikotyny lub alkoholu, a nawet podejmują próby wyprowadzania z nałogu narkomanów.