Magnetyzm leczniczy na odległość: łatwy, szybki, popłatny…

Magnetyzm poprzez nakładanie rąk, twarzą w twarz z pa­cjentem, był dotąd najpowszechniej stosowaną formą tej te­rapii. Jednak od kilku lat na naszych oczach rozkwita nowa jej „technika” – magnetyzm na odległość. Obecnie we Fran­cji dziesiątki tysięcy osób poddają się leczeniu, spokojnie sie­dząc w domu – magnetyzer otrzymał i ma w pobliżu fotogra­fię pacjenta, a przy niej dowód zapłaty – średnio 70 euro. „Pracując”, bierze fotografię do ręki i magnetyzuje ją drugą ręką. Ma do wyboru dwie możliwości – albo odsyła takie „namagnetyzowane” zdjęcie klientowi, zalecając nosić je przy sobie, na przykład wsunięte do portfela czy też byle jak wsunięte do kieszeni (mag Toe-Guor stosuje tę technikę wo­bec sportowców), albo przechowuje je w szafce (przez kilka dni, miesięcy, czy też… „na zawsze”). Najważniejsze z punk­tu widzenia magnetyzera jest powiadomienie klienta, iż co wieczór będzie o stałej porze magnetyzował fotografię, zu­pełnie jakby odbywał… korespondencyjny seans magnetycz­ny. Natomiast klientowi pozostaje cierpliwie i z wiarą czekać w domu na poprawę samopoczucia. Domyślamy się, że część magnetyzerów prowadzi tę działalność, ponieważ wielu pa­cjentów chętnie się na to godzi (a nawet domaga się tego). Wydaje się też, że wszystko tu wymyka się spod kontroli.

Czy uprawianie takiej terapii nie jest poważnym nadużyciem wobec pacjentów?

Namagnetyzowane przedmioty do wyboru!

Coraz liczniejsza grupa osób szukających pomocy u magnetyzerów najwyraźniej nie zadowala się klasycznymi „pas­sami magnetycznymi”, jakie wykonują terapeuci nad częścią lub całym ciałem chorego. Coraz chętniej sięgają (czasem usilnie się tego domagając) po „namagnetyzowane” przedmioty, które mogą zabrać, wychodząc z gabinetu. Cho­dzi o rzecz, na której magnetyzer złożył dłoń „naładowaną fluidem witalnym”. Na ogromnym straganie namagnetyzowanych gadżetów możemy znaleźć wodę (której czasami przypisuje się tak cudowną moc, jak wodzie z Lourdes), wa­ciki, chusteczki, medaliony, gwiazdy pięcioramienne.

Można by jednak pomyśleć, że szczyty absurdu osiągnięto w tej domenie we Francji. Dlaczego tak twierdzę? Z powodu pewnego drobnego wydarzenia, o którym informowała cała francuska prasa, a które miało miejsce 12 grudnia 1985 roku. Głównym bohaterem tej historii jest pewien hotelarz, René S., czterdziestoczteroletni mieszkaniec Villeneuve d’Aveyron, który w wolnych chwilach grał rolę uzdrowiciela. Jego spe­cjalność to magnetyzm.

Od dziesięciu lat człowiek ten prowadził praktykę na zaple­czu restauracji. I na pozór nie powodowało to żadnych proble­mów. Lecz pewnego dnia przyszła do niego trzydziestoośmioletnia kobieta chora na raka piersi. René S. poinformował ją że to błędna diagnoza. Jego zdaniem miała włókniaka macicy. A na tę chorobę był tylko jeden sposób – leczenie namagnetyzowaną spermą (sic!). Najlepiej – jego własną. Za osiemdzie­siąt franków za seans pacjentka otrzymywała tygodniową „dawkę” uzdrowicielskiej spermy. W końcu jednak zaczęła się niecierpliwić, ponieważ seanse następowały jeden po drugim, a brak było zauważalnej poprawy. Uzdrowiciel, któremu naj­wyraźniej ta rola przypadła do gustu, zapewniał, że terapii niewolno przerywać. A jednak musiał ją przerwać, kiedy do „ga­binetu” wtargnęła nieoczekiwanie jego małżonka, zaskakując parę podczas „zabiegu”. Pacjentka nie domagała się zwrotu kosztów „leczenia”, lecz po prostu wniosła oskarżenie o gwał­ty (wielokrotne), jakich podstępem dopuścił się hotelarz.

Narodziny nowej choroby

Dziś nie sposób już lekceważyć wzrostu liczby chorób, które można by nazwać „chorobami umysłowymi podatnymi na terapię parapsychologiczną”. Co kryje się pod tą nazwą? Otóż zjawisko, występujące u osób w różnym wieku i z róż­nych środowisk, przejawiające się coraz częstszym prze­konaniem, że są one opętane lub że rzucono na nie urok czy czar.

Jeszcze niedawno tego typu choroby, zdawałoby się – ro­dem z innego świata (albo nawet z piekła), przytrafiały się niemal wyłącznie mieszkańcom zapadłych wiosek. W każ­dym razie możemy stwierdzić, że ludność wiejska nie zaprzą­tała sobie głowy szukaniem wyjaśnienia takich zjawisk:

„Maryśka, na którą ktoś rzucił czar”, „Jasiek, u którego sie­dzi diabeł” czy „Karolcia, którą nawiedzają zbłąkane duchy”! Ludzie chronili się przed złem, rozwieszając wianuszki czosn­ku, trzymając w każdej izbie krzyż albo, kiedy wymagała te­go powaga sytuacji, zwracając się o pomoc do egzorcysty (we Francji działa ich obecnie siedemdziesięciu), którego ofi­cjalnie delegowało biskupstwo i który przeprowadzał seans w istocie rzeczy podobny do psychoanalitycznego. Ale od kilku lat straszliwe zagrożenie – które wszak zapowiedział wielki Nostradamus – zaciążyło nad naszym światem. Współ­cześni, przede wszystkim mieszkańcy miast, także padli teraz ofiarą lęków, stanów depresyjnych, stresów.

Racjonalny umysł, analizując ten stan rzeczy, szukałby je­go przyczyn w narastającym bezrobociu, coraz częstszych rozwodach lub przekleństwie współczesności, jakim jest ska­żenie środowiska.

Jednak umysły bardziej pokrętne i z pewnością bardziej oportunistyczne wskazują na znacznie trudniejsze w ocenie i irracjonalne przyczyny. Chorujesz, ponieważ znalazłeś się pod wpływem zewnętrznej siły, która rzuciła na ciebie urok. Doszedłszy do takich wniosków, trudno nie uznać, że albo jest się pod wpływem uroku, albo opętania (odłóżmy na później ustalenie różnicy między tymi dwoma pojęciami).

Tytułem dowcipu zaznaczmy, że za naszych czasów opę­tanie nie jest już wyłącznym przywilejem istoty ludzkiej. Opętane mogą być bowiem także przedsiębiorstwa!

Dowód? W maju 1984 roku kapitalistyczny świat osłupiał, dowiadując się, że jedna z najbardziej dynamicznych firm amerykańskich, Procter and Gamble, specjalizująca się w produkcji proszków do prania, mydeł i pieluszek (Tide, Monsavon, Spic i Pampers to jej wyroby) postanowiła zmie­nić wszystkie opakowania!

Co nagle ugryzło kierownictwo tej stuletniej firmy (istnie­jącej przecież od roku 1882), zajmującej w 1983 roku 22 miej­sce wśród amerykańskich firm przemysłowych i osiągających obroty rzędu 13 miliardów dolarów, a należącej do ścisłej czo­łówki światowej pod względem nakładów na reklamę? Za­ciekły atak ze strony najpoważniejszego konkurenta – Colgate Palmolive? Skądże znowu! Powód był całkowicie irracjonal­ny, wprost niewiarygodny – strach przed diabłem!

Tak, tak. A wszystko z powodu na pozór niewinnego rysun­ku, który widniał na każdym opakowaniu. Ten znaczek (czyli logo, jak mówią fachowcy od marketingu!) został wybrany w roku 1882, kiedy zakładano firmę. W tamtych czasach Stany Zjednoczone liczyły tylko trzynaście Stanów. Dlatego twórca logo narysował włochatego brodacza o profilu marzyciela i wpisał go w okręg, wokół którego widniało trzynaście gwiazd. To wszystko. Przez blisko sto lat przedsiębiorstwo doskonale prosperowało, zasypując planetę paczkami proszku do prania.

Działo się tak aż do roku 1976, kiedy to w Stanach Zjed­noczonych pojawiły się ulotki z anonimowym traktatem, w którym pisano, iż logo stanowi niepodważalny dowód na konszachty firmy z szatanem, ponieważ postać z rysunku przypomina diabła, a wokół widać trzynaście gwiazd. Na do­miar złego wszystko to zamknięto w kręgu!

Nie udało się ustalić, w jakim nawiedzonym umyśle zro­dził się ten traktat. Aż nazbyt oczywiste stało się jednak, że ta złowroga kampania, którą kierownictwo Procter and Gamble traktowało początkowo z przymrużeniem oka, nasiliła się tak bardzo, że dziesiątki tysięcy konsumentów zrezygnowały z zakupu towarów oznaczonych symbolem firmy, obawiając się „uroku”! W osiem lat później, w roku 1984, rada nadzor­cza spółki zmuszona była podjąć decyzję o zmianie opako­wań, co wymagało kilkumiliardowych nakładów!

Trzy kategorie magnetyzerów

Kiedy choroba (opętanie) została wykryta, jej „diagno­stom” pozostało już tylko zmonopolizować „leczenie”. Na­zwałem tę współczesną chorobę „chorobą umysłową podatną na terapię parapsychologiczną”, ponieważ cała armia uzdro­wicieli wyspecjalizowała się w leczeniu opętań. Techniki są tu bardzo zróżnicowane, ceny niemal bez wyjątku – identycz­ne, co oznacza po prostu – astronomiczne. Oszustwo moral­ne i oszustwo finansowe idą więc w parze.

W zasadzie można wyróżnić trzy kategorie uzdrowicieli, jednak nie w zależności od stosowanych technik, ale zależnie od decyzji uzdrowiciela – czy leczyć ciało, czy też duszę pa­cjenta.

– Do pierwszej kategorii zaliczyć można wszystkich ma­gnetyzerów, którzy zawsze dążyli do niesienia ulgi, stosując klasyczne metody (nakładanie, passy) i zajmując się przede wszystkim ciałem chorego. W diagnostyce pomaga im często wahadełko, celem działania jest złagodzenie dolegliwości fi­zycznych, na które cierpi pacjent. Cena seansu, który odbywa się w gabinecie, jest porównywalna z kosztem wizyty u leka­rza rodzinnego.

–  Do drugiej kategorii należą uzdrowiciele, którzy leczą (lub twierdzą że leczą) na odległość ciało chorego, posługu­jąc się na przykład fotografią puklem włosów, obciętymi skrawkami paznokci. Ci uzdrowiciele nazywają swą metodę magnetyzmem na odległość lub telepatią.

Zdarzyło mi się poznać magnetyzera, który, po typowym, niezwykle ciężkim dniu pracy twierdził, że „namagnetyzował” tysiące zdjęć spoczywających w szafie w jego gabine­cie. Ponieważ zapewniał, że myśli indywidualnie o każdym pacjencie, wystarczyło mi proste działanie, aby stwierdzić, że jest to fizycznie i matematycznie niewykonalne. Załóżmy na przykład, że miał do obsłużenia tysiąc klientów (a we wspo­mnianym przykładzie było ich znacznie więcej).

Musiałby poświęcać co najmniej pół minuty na osobę (chociaż jest to za mało). Wynik: nasz magnetyzer spędziłby całą noc na „magnetyzowaniu na odległość”, ponieważ praca ta zajęłaby mu pięćset minut, czyli osiem godzin i dwadzie­ścia minut!

Z pewnością zatem nie zdążyłby zmrużyć oka, a już do je­go drzwi dzwoniłby pierwszy umówiony na rano klient. Ce­na seansu korespondencyjnego u magnetyzera drugiej kate­gorii „skacze” o 30 proc. w górę.

– Do trzeciej kategorii zaliczamy wszystkich tych, którzy leczą psychikę, nie zajmując się cierpiącym ciałem. Na ogół udaje się im przekonać pacjentów, że bóle, które odczuwają zaburzenia, które ich męczą złe samopoczucie na co dzień mają jedną jedyną przyczynę – opętanie.

Trzecia kategoria terapeutów nie stosuje stałych cenników, a koszt spotkania waha się od kilkudziesięciu do nawet 1000 euro (a czasami jeszcze więcej!).

Pradawna choroba przystosowana do oczekiwań nowej klienteli

W średniowieczu ten, kto chciał rzucić czar, sięgał po wy­obrażenie osoby, która miała stać się ofiarą – figurkę z wosku albo z gliny (nazywano vultus, czyli twarzą), aby za jej po­średnictwem wywierać magiczny wpływ na tę osobę, wypo­wiadając odpowiednie zaklęcia.

Dziś uzdrowiciele nie zadowalają się już takim pojmowa­niem „rzucania czarów”. Po pierwsze, wtargnęli do wielkich miast, podczas gdy ich poprzednicy działali najczęściej na obrzeżach wsi. Po drugie, nie używają już lalek, figurek, ma­rionetek. Współcześni uzdrowiciele dysponują innymi meto­dami wmówienia klientowi, że został „zauroczony”. Nie­którzy poddają swych klientów „niepodważalnym testom”, które mają wykazać, czy przyczyną zła jest rzucenie czaru (w rzeczywistości mamy tu do czynienia ze zręczną sztuczką magików). Inni otaczają się egzotyczną scenerią (u afrykań­skich uzdrowicieli słychać dźwięki ludowej muzyki, a oni sa­mi noszą afrykańskie tuniki). Jeszcze inni recytują magiczne formuły, odprawiają rytuały, powtarzają zaklęcia, aby odpę­dzić demony i zniwelować działanie czarów.

Zawsze i wszędzie diagnoza pozostaje niezmienna – jest nią „urok” pozwalający wytrącić pacjenta z równowagi psy­chicznej – i na ogół pomaga skłonić go do wydania astrono­micznych sum u uzdrowiciela.

Powołam się na przykład pewnej pani z dobrej rodziny, osoby wykształconej, bogatej, inteligentnej, która padła ofia­rą „specjalisty od odczyniania czarów”. Tymczasem jej pro­blem był zupełnie zwyczajny – rozwiodła się z mężem, co jej syn, będący w trudnym dla każdego dziecka okresie dojrze­wania, przeżywał bardzo silnie. Zamiast zwrócić się o pomoc do specjalisty, kobieta ta w pierwszym odruchu wybrała uzdrowiciela parającego się zdejmowaniem uroków. Był to fatalny w skutkach błąd. Uzdrowiciel błyskawicznie zorien­tował się, że matkę gnębi silne poczucie winy, i przekonał ją, że przyczyną cierpień jej syna jest urok (warto wyjaśnić, że urok jest przez uzdrowicieli utożsamiany z chorobą, twierdzą bowiem, że na „urok” cierpi się jak na lumbago!). Matka została zobowiązana do przyprowadzenia syna na dziesięć seansów, co kosztowało ją wówczas trzydzieści pięć tysięcy franków francuskich!

Spotkanie z Raymondem Reantem, parapsychologiem

Chcąc lepiej zrozumieć świat czarów i uroków (mogliby­śmy w zasadzie nazwać go rynkiem czarów, tak dużymi – jak wyżej wspomniałem – obraca się tu kwotami), zapytałem Raymonda Reanta, specjalistę z zakresu parapsychologii, co na ten temat myśli[1]. Poniżej przedstawiam dokładną relację z rozmowy, którą przeprowadziłem z nim w jego domu w Vil- leparisis (Seine-et-Mame). Pragnę zaznaczyć, że poglądy i interpretacje Raymonda Reanta nie pokrywają się z moimi własnymi opiniami.

–  Panie Reant, jest pan znany przede wszystkim jako adept psychometrii, która polega na postrzeganiu, dzięki da­rowi jasnowidzenia, w rzeczach i ludziach wydarzeń, które stały się udziałem owych rzeczy albo ludzi. Czy może pan wy­jaśnić, jak to się dzieje?

–  Psychometria (dosłownie „pomiar duszy”) jest techniką polegającą na opowiedzeniu historii obiektu z wykorzysta­niem dotyku. Osobiście wolę zresztą posługiwać się termi­nem „psychopatotaksja”, dokładniej oddającym istotę tej me­tody i według mnie – właściwszym.

Aby uzyskać dobre rezultaty, mocno koncentruję się na ba­danym przedmiocie (broni, ubraniu, klejnocie…) i natychmiast dostrzegam obrazy, które ukazują najważniejsze chwile istnie­nia tego przedmiotu i jego otoczenia. Tłumacząc to zjawisko, utrzymuję, że otaczające nas rzeczy, podobnie jak istoty ludz­kie, mają pamięć, w której zapisuje się istotne fakty, których są mimowolnymi i martwymi świadkami. Pewnego dnia przy­niesiono mi na przykład kamień z muru zamku feudalnego, abym spróbował odkryć skarb. Ujrzałem sceny przedstawiają­ce zabójstwo – ludzie ubrani byli w średniowieczne stroje. Je­den z nich zasztyletował kogoś. Nieco później, badając dzieje zamku, ustalono, że rzeczywiście przed wiekami popełniono tam zbrodnię. Kamień „zapisał” to zabójstwo z przeszłości, a ja wychwyciłem właśnie tę scenę!

–  Podobnie jak zmarły już niestety Gerard Croiset, holen­derskie medium, ma pan na swym koncie wiele sukcesów w poszukiwaniu osób zaginionych. Do tego celu wykorzystu­je pan wahadełko, czyli posługuje się pan radiestezją.

–  To prawda. Teraz jednak nie mam czasu, aby podejmo­wać tego typu doświadczenia, ponieważ prowadzę kursy dla uczniów. Są to ludzie w różnym wieku i o różnym przygoto­waniu. Jest to moje nowe laboratorium badawcze. Wracając do osób zaginionych, sądzę, że efekty, jakie uzyskiwałem, za­wdzięczam łączeniu dwóch komplementarnych technik: ja­snowidzenia i wahadełka. Jasnowidzenie pozwala przede wszystkim ujrzeć miejsce, w którym przebywa zaginiony (miasto, wieś, budynek…). Potem wahadełko, które ustawia się nad mapą drogową, pozwala dokładnie zlokalizować to miejsce. Aby uzyskać jak najbardziej precyzyjne dane, lepiej pracować nocą, wtedy bowiem mniejsza jest szansa, że po­szukiwany się przemieszcza.

–  Obecnie, poza pracą z grupą badawczą, większość cza­su poświęca pan niesieniu pomocy ludziom, którzy cierpią z powodu opętania lub rzucenia uroku. Czy są to zjawiska rzadko spotykane i jak pan sobie z nimi radzi?

–  Wbrew powszechnemu przekonaniu przypadki opętania lub rzucenia czaru są w naszym społeczeństwie częste. Lecz ludzie, których to dotknęło, na ogół milczą. Proszę mi jednak wierzyć, że takie zjawiska nie tylko się zdarzają, ale czasami są spektakularne. Przytoczę dwa zdumiewające przykłady. Przedtem warto jednak zdefiniować oba pojęcia, ponieważ istnieje między nimi zasadnicza różnica.

Rzucenie czaru to działanie zewnętrzne, dokonane przez osobę, która pragnie komuś zaszkodzić. Mówi się czasem, że „ktoś rzuca czar (urok)”. Rzucenie czaru przejawia się zabu­rzeniami wewnętrznymi, silnym zmęczeniem, od którego nie sposób się uwolnić. Kiedy osoba, która jest ofiarą uroku, zwraca się do lekarza, ten często dostrzega w niej tylko zdro­wego człowieka w dobrej formie.