Miejsca hibernacji służą zarówno lokalnym populacjom nietoperzy, jak i migrantom

Zima to dla nietoperzy najtrudniejsza pora roku. Brak pokarmu i niska temperatura zmuszają je do poszukiwań dobrze izolowanych schronień, w których mogą hibernować. Część nietoperzy migruje jesienią na południe Europy, gdzie łagodniejsi klimat pozwala im na spędzenie zimy w korzystniejszych warunkach. Jest to szczególnie ważne dla gatunków, które tak jak borowiec wielki (Nyctalus noctula) zimują głównie w dziuplach. Odmłodzenie europejskich lasów nie sprzyja jednak powstawaniu tego typu kryjówek. Aby nietoperzom pomóc, w lasach instaluje się więc dobrze izolowane sztuczne schronienia. Międzynarodowy zespół naukowców, w którego pracach brał udział polski chiropterolog dr Mateusz Ciechanowski z Uniwersytetu Gdańskiego, zbadał, skąd pochodzą borowce wielkie zimujące w ośmiu skrzynkach dla nietoperzy i jednej dziupli w lasach Niemiec Od każdego nietoperza pobrano niewielką próbkę sierści i określono proporcje stabilnych izotopów wodoru p2H zawartych w keratynie   białku wchodzącym w skład włosów.

Miejsca, z których przyleciały nietoperze, można było określić, wykorzystując model zawierający informacje o rozkładzie izotopów wodoru w środowiskach całej Europy, dane o dystansach wędrówek borowców i kierunku migracji. Większość (78%) borowców wielkich hibernujących w badanych kryjówkach pochodziła z lokalnych populacji. Pozostałe przyleciały z odległych rejonów Europy, ze Szwecji, Polski i innych krajów nadbałtyckich. Borowce wielkie w trakcie migracji pokonywały więc kilka granic państwowych, a do hibernacji z powodzeniem wykorzystywały zarówno schronienia naturalne, jak i sztuczne Badacze podkreślają, że wyniki ich badań są istotną wskazówką dla przyszłych działań na rzecz ochrony europejskich nietoperzy.