Jakie stanowisko wobec magnetyzmu leczniczego zajmuje medycyna tradycyjna?

Tego, kto szuka odpowiedzi na to niezwykle ważkie pyta­nie, niemal natychmiast czeka zaskoczenie, trudno bowiem natrafić na oficjalne opinie lekarzy. Przyczyną tego stanu rze­czy jest nieznajomość problemu, obojętność, a może strach przed poruszaniem tematu uznanego za tabu przez związek, do którego należą, a który w ich imieniu ściga wszystkich nielekarzy usiłujących wykonywać pracę uzdrowiciela, wszystkich współczesnych apostołów kultu boga Magnety­zmu i bogini Radiestezji.

Nie bez zdziwienia stwierdzamy jednak, że od czasów Franza Antona Mesmera (który – przypomnijmy – sam był le­karzem), to znaczy od dwustu lat, oficjalna medycyna otacza magnetyzm pełnym zażenowania milczeniem.

Mimo to grupa odważnych lekarzy przemawia i zajmuje własne stanowisko wobec narastającego w społeczeństwie zainteresowania nowymi medycynami.

Na szczególną uwagę zasługuje głos doktora Christiana Coërsa, profesora Wydziału Medycyny Otwartego Uniwersy­tetu w Brukseli i specjalisty w zakresie neurologicznych cho­rób mięśni. W pasjonującej książce Médecins ou Magiciens (Lekarze czy czarodzieje) Coërs ostro potępia uzdrowicieli, którzy nadużywają zaufania chorych, twierdząc, że posiadają nadzwyczajny dar, boską moc:

Godna podziwu wola lekarzy medycyny naturalnej, by po­budzać aktywność jednostek oraz ich niezależność, nie po­winna przysłaniać nam elementów obskurantyzmu i przesą­dów ani skłaniać do lekceważenia ryzyka szalbierstwa, jakie się w nich kryje… W rzeczywistości istnieją medycyny natu­ralne, jak istnieje terapia termalna. A ta oddziałuje nie tyle poprzez wodę, którą podaje się kuracjuszom, ile poprzez ce­remoniał, którym się otaczają, oraz styl życia, dietę i narzu­cane ćwiczenia.

Oczywiście, czytelnik może oponować, twierdząc, że nie wszyscy radiesteci i magnetyzerzy wymagają takich poświę­ceń. Przyznaję, że niektórzy ludzie posiadają moc niesienia ulgi, a może nawet uzdrawiania, czy to poprzez swą magne­tyczną siłę, czy mocą sugestii lub w jeszcze inny sposób. Ale – przepraszam, że nieustannie się powtarzam – bez względu na predyspozycje, dobrym muzykiem można zostać wyłącznie po długich latach mozolnych ćwiczeń. Podobnie rzecz się ma z każdym trudnym zawodem, a do takich niewątpliwie zali­czyć należy sztukę uzdrawiania. Nawet ten, kto zdolny jest to czynić poprzez nakładanie rąk, musi umieć postawić diagno­zę, stosując sprawdzone metody, a w przypadku budzącym wątpliwości zastosować kurację pewniejszą niż fluid…

Siła ewokacji drzemiąca w niektórych słowach jest tak po­tężna, że ich podstawowe znaczenie miesza się z symbolicz­nym. Pierwotnie magnetyzm oznaczał właściwości magnesu. Potem odnoszono to słowo do osób posiadających szczegól­ny fluid, wreszcie do osób potrafiących hipnotyzować. A prze­cież jedynym, co łączy pole magnetyczne magnesu i siłę magnetyzmu, jest fakt, że natura obu zjawisk pozostaje tajem­nicza. Oczywiście jednak ta analogia nie wystarczy, aby to drugie uznać za siłę, którą pewnego dnia zdołamy zmierzyć, jak mierzy się pole magnetyczne magnesu.

Niedawno przemówił także inny lekarz, profesor Henri- Pierre Klotz, były dyrektor kliniki endokrynologii w szpitalu Bichat, następnie w szpitalu Beaujon. W książce zatytułowa­nej Du bon usage de la medicine (O dobrym stosowaniu me­dycyny) profesor Klotz twierdzi kategorycznie:

Cóż można powiedzieć o terapiach magnetycznych, radie­stezji, bioenergoterapii, medytacjach transcendentalnych? Że wszystkie te techniki kryją pod zapożyczonymi i nieco ta­jemniczymi nazwami brak podstaw naukowych…
Wśród uprawiających medycyną naturalną są osoby o so­lidnej wiedzy na temat naturalnych metod leczenia i ich ogra­niczeniach, znające także inną medycyną. Natomiast więk­szość to po prostu uzdrowiciele. Należy poświęcić kilka słów tym ostatnim.

Jest rzeczą oczywistą, że ludzie uzyskują dzięki nim popra­wę stanu zdrowia, w przeciwnym razie nie byłoby ich tak wie­lu. Ale sukcesy, jakie osiągają poprzez nakładanie rąk lub rozmaite inne techniki, absolutnie nie dowodzą, że od tych rąk płynie jakiś fluid witalny lub energetyzujący. Jak pisałem przed kilku laty, w procesie uzdrawiania przez uzdrowiciela chory daje wszystko, uzdrowiciel – nic poza, być może, zaraź­liwą wiarą, a z upływem lat także wprawę i zdolność przeko­nywania. Można właściwie powiedzieć, że robot-uzdrowiciel robiłby to równie dobrze, gdyby był tak doskonały, że chory nie dostrzegłby oszustwa.

I wreszcie w roku 1980, nakładem Éditions Ramsay, opu­blikowano książkę pod tytułem Le Magnétisme, która zasłu­guje na szczególną uwagę nie dlatego, że jako kolejne opra­cowanie mówi o magnetyzmie, lecz raczej ze względu na fakt, że została napisana przez Emila Wanono, sławnego pa­ryskiego kinezyterapeutę. Zwany uzdrowicielem mistrzów, specjalista ten w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych leczył wszystkich najznakomitszych francuskich sportow­ców (Michel Platini oraz jego koledzy z reprezentacji Fran­cji w piłce nożnej korzystali z jego pomocy). Emile Wanono pisze:

Zrozumiałem, że poza współczesną wiedzą medyczną i skutecznymi metodami leczenia stosowanymi przez lekarzy i chirurgów istnieje tajemnicza moc, którą każdy, bez wzglę­du na to, czy jest lekarzem, i w różnej mierze kryje w czub­kach palców i którą może rozwijać.

Medycyna dawna i współczesna uporczywie odcinała się od magii i magnetyzmu. Czyż jednak nie jest ona w swej isto­cie wyrazem magii magnetycznej? Kiedy lekarstwa okazują się nieskuteczne lub niezdatne, tylko wykorzystany świadomie lub bezwiednie magnetyzm lekarza podtrzymuje i przywraca boską nadzieję choremu lub konającemu.

Gama uzdrowicieli jest szeroka. Ich metody i środki tera­peutyczne to woda i ogień, zioła i metale, a także głodówki, lewatywy, modlitwy i gesty.

Różdżkarze, kapłani i laicy, poszukiwacze cennych źródeł wody, postanowili zaufać radiestezji, choć ta zbyt śmiało przypisywała sobie trafność diagnozy i zdolność leczenia chorób. Natomiast głodówki i lewatywa zyskały uznanie w świecie medycyny.

Nasze herbatki ziołowe pojawiły się przed fitoterapeutami, zioła bez ich poparcia zajmowały ważne miejsce w przemyśle farmaceutycznym, ponieważ same od stuleci dowodziły swej skuteczności.

„ Christian Science ” dostrzega w naszych modlitwach dzia­łanie terapeutyczne, dające o sobie znać tylko w przypadku wiernych pragnących cieszyć się na tym świecie wszelkimi dobrodziejstwami obiecanymi przez Niebiosa.

A co z magnetyzmem? Owładnięty nostalgią, z zazdrością spogląda na swą bliźniaczą siostrę i groźną rywalkę, prana- toterapię, rodem z Indii, którą wspiera żądna nowinek prasa.

Proste ruchy rąk, wykonywane dwa, trzy centymetry nad określonymi punktami ciała, czasem obolałymi, mogą przy­nieść uspokojenie, poprawę nastroju, a nawet sztuczny lub hipnotyczny sen. Czy trzeba szczególnych zdolności, aby uzy­skiwać takie efekty?

Proszę zadać sobie pytanie: „ Czy jestem przekonany, że moja ręka może być uspokajająca? A spojrzenie karcące lub przenikliwe? Głos uwodzicielski lub obojętny? Kto odpowiena nie: „Tak”, być może obdarzony jest fluidem magnetycz­nym lub podatny na jego działanie.