Strefy komunikacji
Każdy człowiek ma wytyczoną pewną przestrzeń osobistą wokół własnego ciała. Naruszenie tej strefy przez innych ludzi, może powodować powstanie u niego różnych reakcji.Rozmiar strefy zależy w głównej mierze od liczebności populacji, w^ której człowiek dorasta. W populacji o dużej liczebności, ludzie przyzwyczajeni są do ciasnoty, więc obszar przestrzeni osobistej, jest wyższy niż wy populacji o mniejszej liczebności.
Przyjmuje się, że dla kultury zachodniej, obszar osobisty dzieli się na następujące strefy:
Publiczną
Odległość: Powyżej 360 cm.
Charakterystyka: Jest to bezpieczna odległość w czasie przebywania w tłumie nieznanych osób.
Społeczną
Odległość: Od 120 do 360 cm.
Charakterystyka: Jest to bezpieczna odległość, jaka jest zachowywana wobec ludzi, których nie znamy zbyt dobrze, a z którymi musimy się komunikować w danym momencie (np.: sprzedawca w sklepie spożywczym, nowy współpracownik, monter telewizj i kablowej, itp.).
Osobistą
Odległość: Od 45 do 120 cm.
Charakterystyka: Jest to odległość, w^ jakiej pozostajemy z innymi znajomymi w czasie spotkań przyjacielskich czy pełnienia funkcji społecznych.
Intymną
Odległość: Od 15 do 45 cm.
Charakterystyka: Strefę tę mogą naruszyć jedynie bliskie osoby emocjonalnie związane z człowiekiem (np.: współmałżonkowie, rodzice, rodzeństwo, dzieci, bliscy krewni, przyjaciele).
Super-intymną
Odległość: Do 15 cm
Charakterystyka: Warunki naruszenia strefy są podobnie jak w^ przypadku strefy intymnej z tą jednak różnicą, że jest ona naruszana jedynie w czasie kontaktu fizycznego.
Kiedy strefa intymna jest naruszana przez inne osoby, może dojść do różnych sytuacji, które zależą od tego czy tolerujemy akt wtargnięcia (np.: w przypadku bliskich) czy też nie (np.: w przypadku wrogiego ataku). W przypadku, gdy wtargnięcie w strefę intymną nie jest akceptowane, wewnątrz ciała zachodzą pewne zmiany fizyczne: serce zaczyna bić szybciej, wydzielane są większe ilości adrenaliny, a mięśnie przygotowane są do ataku lub ucieczki. Nawet w przypadku znajomych i przyjaciół, naruszenie strefy intymnej może wyzwolić w nich negatywne odczucia (uśmiech ze strony tej osoby nie musi oznaczać akceptacji, a jedynie niechęć do bycia niemiłym w stosunku do nas, warto wtedy przyjrzeć się innym elementom mowy ciała, które mogą dawać sygnały braku akceptacji naruszenia strefy np.: skrzyżowane ręce czy nogi).
Przyglądając się ludziom, którzy się całują, można zauważyć pewne prawidłowości. Im bliższa relacja między kochankami tym bliżej trzymają swoje biodra w czasie pocałunku. Inaczej jest w przypadku pocałunków przyjacielskich czy rodzinnych, gdzie zachowuje się większy dystans między biodrami (minimalny na 15 cm).
Innym ciekawym polem do obserwacji, jest tłum ludzi, którzy zmuszeni są do przebywania w swoich strefach intymnych (np.: w windzie, w autobusie). Najczęściej można obserwować u nich następujące reakcje:
– powstrzymywanie emocji,
– powstrzymywanie ruchów ciała,
– unikanie kontaktu wzrokowego,
– powstrzymywanie się od rozmowy (nawet, jeżeli w tłumie znajdują się również i znajomi),
– jeżeli ktoś ma gazetę lub książkę, stara się sprawić wrażenie głęboko pogrążonego w lekturze,
– obserwacja elementów otoczenia (np.: w windzie spoglądanie na zmieniające się numery, w autobusie spoglądanie przez okno lub czytanie tekstów reklamowych).