Żołądek potężny mikser:
Żołądek stanowi rozszerzoną w kształcie miecha część przewodu pokarmowego, położoną między przełykiem a jelitem, bezpośrednio pod przeponą. Przebiega skośnie od góry do dołu, z lewa na prawo i od przodu ku tyłowi. W stanie rozciągnięcia ma ok. 25 cm długości, 12 cm szerokości i 8 cm grubości. Jego pojemność wynosi średnio 1300 ml. Rozmiary żołądka zmieniają się oczywiście zależnie od stopnia jego wypełnienia. Górna część żołądka. oddzielająca go od przełyku, nazywa się wpustem, z kolei granicę między żołądkiem a jelitem cienkim stanowi odźwiernik. Odźwiernik test rodzajem zwężenia, utworzonego przez fałd błony śluzowej, tzw. zwieracz odźwiernika. Zapobiega on ruchowi wstecznemu pokarmu (co zdarza się w stanach patologicznych). Żołądek ma 2 brzegi, zwane krzywizną większą i krzywizną mniejsza. oraz 2 rozszerzenia górne, czyli dno żołądka, i dolne, w pobliżu odźwiernika. czyli jamę bańkę) odźwiernika. Żołądek jest od zewnątrz w całości pokryty otrzewną, która utrzymuje go w stałej pozycji. Od tyłu graniczy z takimi narządami jamy brzusznej, jak: aorta, dwunastnica, trzustka, śledziona, lewa nerka, po przecznica i żyła główna dolna.
Nie przylega jednak do nich bezpośrednio, a przez jamistą przestrzeń, zwaną torbą sieciową. Wewnętrzna powierzchnia torby sieciowej jest nierówna, tworzą ją fałdy błony śluzowej o zatokowatym przebiegu, sprawiające wrażenie pogniecionych. Gdy jama ta powiększa swą objętość, jej błona śluzowa rozciąga się1 wygładza. Żołądek jest miejscem intensywnej czynności wydzielniczej rozmaitego odźwiernik, pokarm przechodzi do jelita. Jelito jest następnym po żołądku odcinkiem przewodu pokarmowego; jego dalszą granicę stanowi za stawka krętnico-kątnicza. Wyróżnia się w nim 3 części dwunastnicę, jelito czcze i jelito kręte. Od zastawki krętnico-kątniczej rozpoczyna się jelito grube, które również dzieli się na kilka odcinków kąt nicę, okrężnicę wstępującą, poprzecznicę, okrężnicę zstępującą, esicę i odbytnicę.
•Jelito cienkie
Jego całkowita długość wynosi 7 8 metrów, a średnica 20/30 mm. Wypełnia całą jamę brzuszną poniżej wątroby, żołądka i śledziony. W stałym położeniu jest utrzymywane dzięki zawieszeniu na krezce dużym fałdzie otrzewnej. Pierwsza, granicząca z żołądkiem, część jelita cienkiego, czyli dwunastnica, ma długość 25 cm. a średnicę większą od kolejnych odcinków. Ma ona kształt pętli obejmującej głowę trzustki Jelito czcze i kręte stanowią jej kontynuację. Obie te części są do siebie zbliżone pod względem rozmiarów i budowy. Mają średnicę porównywalną ze średnicą kciuka. . Charakteryzują się bardzo krętym przebiegiem, z licznymi pętlami i zwojami. Tuż przed przejściem w kątnicę w jelicie krętym występuje niekiedy (u 2 osób na 100) mały uchyłek, przypominający najmniejszy palec rękawiczki, tzw. uchyłek Meckela, pozostałość z życia płodowego. W miejscu połączenia jelita krętego z bańką jelita ślepego, znajduje się fałd błony śluzowej, zwany za stawką kretniczo-kątniczą (Bauhina).Widok wnętrza jelita cienkiego jest fascynujący. Całą powierzchnię jego dwunastnica błony śluzowej pokrywa bardzo drobny, lecz wyraźnym relief, który tworzą sterczące do światła kosmki jelitowe. Ich liczbę ocenia się na ok. 5 min. Tu właśnie wchłania się największa część substancji odżywczych. Jest to możliwe, gdyż każdy kosmek ma własną tętniczkę i Żyłkę Jelito kręte (a także naczynia Jelltoczcz6 chłonne), które łączą się ze sobą przez splot naczyń włosowatych na jego szczycie. Na poziomie błony śluzowej znajdują się ponadto ujścia gruczołów jelitowych, nazywanych w przypadku dwunastnicy gruczołami Brunnera, a dla pozostałej części jelita cienkiego gruczołami Lieberkuhna. Wytwarzają one sok jelitowy, zawierający enzymy trawienne, które doprowadzają do końca procesy rozkładu pokarmu, zapoczątkowane w wyższych odcinkach przewodu pokarmowego. Błona śluzowa jelita cienkiego obfituje również w tkankę limfatyczną w postaci pęcherzyków łub grudek. Występują one albo pojedynczo, albo jako większe, półokrągłe skupiska wielkości główki szpilki, tak zwane kępki Peyera.
Budowa jelita cienkiego. Składa się ono z czterech warstw błon, którymi, licząc od zewnątrz, są: błona surowicza (otrzewna), błona mięśniowa (mięśnie gładkie o przebiegu podłużnym i okrężnym), błona podśluzowa (tkanka łączna) i wreszcie błona śluzowa, szarawa w kolorze i obficie pofałdowana. Nachylone ku sobie fałdy błony śluzowej tworzą zastawki jelitowe długości 56 mm i wysokości 68 mm. Jest ich łącznie w jelicie cienkim 800 900, począwszy od połowy długości dwunastnicy. Zachodzą na siebie na kształt dachówek. Ich obecność znacznie zwiększa powierzchnię wewnętrzną jelita cienkiego.
•Jelito grube stanowi przedłużenie cienkiego, a kończy się ujściem zewnętrznym, czyli odbytem. Ma długość ok. 1,70 m, a średnicę większą od średnicy jelita cienkiego 37 cm. Budową jelito grube przypomina szereg następujących po sobie baniek, połączonych dodatkowo taśmą mięśniową. Wypukłości oddzielone są bruzdami, którym od wewnątrz odpowiadają grzebieniaste uwypuklenia. Pierwszą część jelita grubego stanowi kątnica, która ma kształt zakończonej bańki, od tego pochodzi jej druga nazwa jelito ślepe. Ma ona długość 6 8 cm, średnicę 57 cm, a pojemność 200 300 ml. Od jej części dolno bocznej odchodzi mały przewód długości 610 cm i grubości ołówka. Jest to tzw. wyrostek kątniczy, bardziej znany pod nazwą wyrostka robaczkowego, najczęstsze umiejscowienie zapalenia i główna przyczyna interwencji chirurgicznej w jamie brzusznej. Położenie i przebieg wyrostka robaczkowego charakteryzują się dużą zmiennością osobniczą. Okrężnica wstępująca stanowi kontynuację kątnicy i przebiega pionowo ku górze. Na poziomie wątroby zmienia kierunek na poziomy i od tego miejsca nosi nazwę poprzecznicy. Jelito grube lub okrężnicy(zstępnica) poprzecznej. Esica Po dojściu do lewej strony zakreśla kolejny kąt prosty i już jako zstępnica okrężnica zstępująca schodzi pionowo ku dołowi. Na poziomie lewego dołu biodrowego rozpoczyna się przedostatnia część jelito biodrowe lub esowate, wchodzące do miednicy. Ogólnie jelito grube obejmuje i otacza całą masę pętli jelita cienkiego. Część końcowa jelita grubego nosi nazwę odbytnicy ma długość 1214 cm i charakteryzuje się dużą rozciągliwością, przybierając pod wpływem wypełnienia masami kałowymi kształt bańki (tzw. bańka odbytnicy).Zakończenie odbytnicy, a zarazem zakończenie przewodu pokarmowego, to odbyt krótki, 1,5 2 centymetrowy kanał przebiegający w odległości ok. 30 mm od wierzchołka kości guzie z n e j. Jest on otoczony 2 mięśniami zwieraczem wewnętrznym i zewnętrznym, dzięki którym odbyt otwiera się lub zamyka zależnie od woli.
