Ile kolorów widzą chorzy na ślepotę barw

Dołącz do nas na :
Twitter
Visit Us
Follow Me
LinkedIn
Share

Osoby cierpiące na ślepotę barw mogą rozróżniać kolory lepiej, niż przypuszczaliśmy.

Świadczą o tym publikacje naukowców z Uniwersytetu Cambridge, w których badani mieli za zadanie rozpoznawać pary kolorów. Okazało się, że pacjenci z zaburzeniem rozpoznawania koloru zielonego potrafią dostrzec drobne różnice w barwach, które są zauważalne tylko przez osoby zdrowe. Nasze oczy zawierają 3 typy komórek światłoczułych, tzw. czopków.

Różne rodzaje czopków reagują na światło z innego zakresu baw, co pozwala nam rozróżniać kolory. Osoba ze ślepotą barw może mieć problem w odróżnieniu czerwonej truskawki od liści na grządce, ponieważ kolor czerwony widzi podobnie jak zielony. Brytyjscy naukowcy podejrzewają, że ślepota barw wcale nie musi być jednak utrudnieniem, a wręcz przeciwnie, może zwiększać czułość gałki ocznej na postrzeganie drobnych różnic w barwach.

W celu potwierdzenia tej hipotezy przygotowano prosty test, który polegał na prezentacji osobom zdrowym i cierpiącym na ślepotę różnych odcieni tych samych kolorów.

W wyniku badania okazało się, że osoby chore na ślepotę barw lepiej rozróżniały pewne niuanse kolorystyczne niż osoby zdrowe. Według prowadzącego badanie Johna Mollona, odkrycie to niesie ze sobą bardzo wiele informacji. W czasie II wojny światowej obserwatorzy ze ślepotą barw doskonale rozpoznawali zamaskowanych przeciwników. Z drugiej strony możliwe, że obserwatorzy ci nie zwracali uwagi na połączenia kolorystyczne, ale na różnice w strukturze tkanin i pomalowanej skórze, podkreśla John Mollon.

Drugi czynnik, czyli tekstura materiałów maskujących, mógł odgrywać przy wykrywaniu kamuflażu większą rolę niż samo maskowanie kolorami.

Przeprowadzone badania dowodzą również, że umiejętność postrzegania minimalnych różnic w powierzchni i teksturze materiałów jest o wiele lepsza u osób ze ślepotą barw niż u pozostałych ludzi. Często jest ona dla nich jedynym sposobem radzenia sobie w codziennych sytuacjach. Przydaje się np. przy rozróżnianiu owocu dojrzałego od niedojrzałego. Okazuje się, że sama ślepota barw nie zapewnia automatycznie łatwiejszego rozpoznawania odcieni. Umiejętność rozróżniania drobnych niuansów kolorystycznych nie dotyczy wszystkich chorych na ślepotę barw, a jedynie tych, u których występują ogromne różnice we wrażliwości komórek światłoczułych.

Główną rolę w powstawaniu ślepoty barw odgrywa genetyka.

Na zaburzenia postrzegania kolorów cierpi 1,5% mężczyzn i 0,5% kobiet. Ślepota barw wiąże się z chromosomem X i jest dziedziczona w linii matki. Kobiety mają bowiem w swoich komórkach dwa chromosomy X. Jeśli dojdzie do uszkodzenia jednego z nich w obszarze normalnego widzenia, jego funkcje zastąpi drugi chromosom X. Mężczyźni mają zaś tylko jeden chromosom X, dlatego jego uszkodzenie objawia się w każdym wypadku. W przypadku kobiet istnieje 50 procentowe prawdopodobieństwo, że ich synowie będą chorzy, a córki będą nosicielkami wadliwego genu. Mężczyzna cierpiący na ślepotę barw może mieć zdrowych wszystkich synów, choroba nie będzie się już przenosić w linii męskiej, ale wszystkie jego córki będą nosicielkami.

Dołącz do nas na :
Twitter
Visit Us
Follow Me
LinkedIn
Share

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *