Nadchodzą lepsze czasy dla pacjentów z łuszczycą

Dołącz do nas na :
Twitter
Visit Us
Follow Me
LinkedIn
Share

Czerwone placki z białymi fragmentami łuszczącej się skóry są jednoznacznymi objawami łuszczycy, jednej z najpowszechniejszych chorób autoimmunologicznych, która dotyka 2% społeczeństwa.

Łuszczyca często powoduje wykluczenie społeczne, ponieważ wielu ludzi brzydzi się tej choroby, mimo że nie jest zaraźliwa.

Najnowsze badania pomagają ją lepiej zrozumieć i dają nadzieję dla wszystkich chorych na łuszczycę. Współcześnie nie potrafimy wyleczyć  tej przewlekłej choroby, ale izraelscy uczeni wierzą, że są na dobrej drodze do wynalezienia substancji, która nareszcie skutecznie zlikwiduje przyczyny łuszczycy Eksperymenty, prowadzone przez uczonych z Uniwersytetu BenGuriona w Beer Szewie we współpracy z izraelską firmą farmaceutyczną Teva Pharmaceutical Industries Ltd, pokazały, że kluczem do opanowania choroby może być obniżenie aktywności (inhibicja) jednego z białek układu immunologicznego.

Konkretnie chodzi o interleukinę 17 (IL17)

Jedną z głównych cytokin [białek wpływających na pobudzenie komórek], która odgrywa rolę w chorobach autoimmunologicznych, jest IL17. Naszym celem jest ograniczenie działania IL17 i spowolnienie objawów niektórych z tych chorób, mówi kierujący badaniami prof. Amir Aharoni. Dwuipółroczne badania pokazały, że udoskonalona cytokina IL17RA jest bardzo skuteczna przy usuwaniu ciężkiej łuszczycy ludzkiej u myszy. Chociaż metoda nie została jeszcze wypróbowana w badaniach klinicznych, to firmy farmaceutyczne wyraziły już zainteresowanie tym potencjalnym lekiem. Jednak jak podkreśla prof. Aharoni, obecnie badania są dopiero w pierwszej fazie

Amir Aharoni poszukuje dziś wśród firm farmaceutycznych partnera, ponieważ kolejne etapy badań będą bardzo kosztowne. Po łuszczycy chciałby skupić się na innych chorobach autoimmunologicznych. Jego zespół potrafi wpłynąć na inne białka, które pełnią ważną funkcję w chorobie Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, dwóch schorzeniach autoimmunologicznych, które atakują układ pokarmowy. Wykorzystanie sterowanej ewolucji i inżynierii białkowej jest rzadko spotykane przy pracach nad lekami. Ze względu na to, że metody sterowanej ewolucji mogą zostać wykorzystane również na inne receptory biorące udział w powstawaniu chorób autoimmunologicznych i nowotworowych.

Jestem pewien, że jesteśmy dopiero na początku odkrywania potencjału tej metody, dodaje Aharoni

Na lek będziemy musieli jeszcze poczekać, ale i tak mówi się, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Dla pacjentów, którzy cierpią na łuszczycę, jest to wprawdzie mała pociecha, ale niemieccy uczeni z Charite Universitatsmedizin Berlin uważają, że chorzy na łuszczycę są w lepszej sytuacji niż pacjenci z atopowym zapaleniem skóry, ponieważ są mniej podatni na infekcje wirusowe. Interdyscyplinarny zespół pod kierownictwem Roberta Sabata z oddziału dermatologii i alergii we współpracy z The Berlin Brandenburg School for Regenerative Therapies odkrył nieznaną dotąd funkcję układu immunologicznego.

Problemem obu chorób skórnych jest fakt, że nie tylko powodują widzialne zmiany naskórka, ale naruszają barierę skóry, otwierając nowe drogi dla patogenów, choćby dla wirusów i bakterii. Uczonych zainteresowało, że do zwiększonej liczby chorób wirusowych dochodzi wyłącznie u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, podczas gdy pacjenci z łuszczycą nie mają podobnych problemów. Te infekcje skórne mogą być naprawdę bardzo niebezpieczne. Jeśli nie są odpowiednio leczone, pogorszają przebieg chorobowego zapalenia, a w najgorszych wypadkach mogą skończyć się śmiercią.

Uczeni odkryli, że skóra pacjentów z łuszczycą zawiera o wiele więcej specjalnych białek antywirusowych niż skóra pacjentów z atopowym zapaleniem.

Podczas poszukiwań mechanizmu, który jest odpowiedzialny za te różnice w produkcji protein w tych dwóch chorobach skórnych, badacze odkryli inne białko układu immunologicznego interleukinę 29. Działa ona jak kurier. Z trzydziestu białek przekaźnikowych produkowanych przez komórki układu immunologicznego, które występowały w skórze z łuszczycą, odnaleźliśmy wzajemne relacje z ilością białek antywirusowych tylko w przypadku interleukiny 29, opisuje Kerstin Wołk, współautorka badań. Interleukina 29 jest obecna wyłącznie w skórze z łuszczycą nie występuje u osób z atopowym zapaleniem skóry.

Dzięki testom na zdrowej skórze, modelach skóry i na komórkach izolowanych z górnej warstwy naskórka uczeni potwierdzili, że interleukina 29 stymuluje produkcję protein antywirusowych, dzięki czemu chroni komórki skóry przed infekcją wirusową. Odkrycie to nie pomoże w leczeniu pacjentów z łuszczycą, ale Robert Sabat uważa, że terapeutyczne podawanie interleukiny 29 lub substancji naśladujących jej działanie może zwiększyć miejscową ochronę przeciwwirusową. Pomogłoby to nie tylko pacjentom z atopowym zapaleniem skóry, lecz także innym pacjentom z chorobami zapalnymi skóry.

Leczenie to mogłoby złagodzić objawy choroby. Podczas gdy łuszczyca nie obniża odporności pacjentów, co jest wiadomością pozytywną, inne odkrycia, poczynione przez uczonych z Uniwersytetu Pensylwanii po siedmioletnich badaniach. nie są tak optymistyczne. Okazało się, że osoby z średnio ciężką i ciężką łuszczycą są narażone na większe ryzyko wystąpienia przewlekłej niewydolności nerek. Dlatego też muszą znajdować się pod stałą obserwacją. Badacze przeanalizowali dane prawie 144 tys. pacjentów z łuszczycą w wieku 19-90 lat i porównywali je z wzorem kontrolnym prawie 690 tys. zdrowych osób. Pod uwagę brali także znane czynniki zwiększonego ryzyka wystąpienia przewlekłej niewydolności nerek, np. wiek, płeć, cukrzyca, wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cholesterolu czy stosowanie leków przeciwzapalnych.

Odkryto, że u osób ze średnią i ciężką łuszczycą prawdopodobieństwo wystąpienia przewlekłej niewydolności nerek jest wyraźnie wyższe niż u osób bez łuszczycy. U pacjentów z ciężką łuszczycą, którzy mają zaatakowane ponad 10% skóry, istnieje aż dwukrotnie większe ryzyko niewydolności nerek, która wymaga dializ. Problem wydaje się poważniejszy u młodych pacjentów z ciężką łuszczycą. Na razie nie udało się odkryć związku między obiema chorobami będzie to przedmiotem o dalszych badań.

Najnowsze badania chińskich uczonych z Anhui Medical University pokazują wpływ wariantów genów kodujących w układzie immunologicznym na powstawanie łuszczycy.

Pomimo że ta przewlekła choroba, trwająca całe życie, dotyka najczęściej młodych ludzi w wieku 15-35 lat, może wystąpić u każdego w dowolnym wieku, włącznie z małymi dziećmi. Za powstanie łuszczycy odpowiada połączenie kilku różnych czynników, wśród których nie brakuje środowiska życia, genetyki czy immunologii. Nowoczesna technologia umożliwiła uczonym odkrycie podwyższonego ryzyka wy stąpienia łuszczycy, które związane jest z wariantami genów, ale warianty kodujące, zwłaszcza te rzadko występujące, nie zostały nigdy dokładnie zbadane. Chińscy uczeni skupili się na wpływie kodu genetycznego na powstanie łuszczycy u 21 309 badanych. Pomimo tak kompleksowych, rozległych badań, odkryli zaledwie dwa warianty, które miały niewielki wpływ na ryzyko powstania choroby.

Porównanie z poprzednimi badaniami, przeprowadzonymi na Europejczykach, wykazało odmienność genetyczną populacji europejskiej i chińskiej. Chociaż nie udało się odkryć żadnych rzadkich wariantów z wpływem genetycznym, wykorzystanie tak licznych próbek od pacjentów umożliwiło zbadanie szerokiego spektrum wariantów genetycznych w regionie. Uczeni twierdzą, że teraz pozostaje tylko wykazać, czy ograniczony wpływ rzadkich wariantów kodujących występuje również w innych rejonach i w przypadku innych powszechnych chorób.

Jak powstają choroby autoimmunizacyjne?

Układ immunologiczny jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Chroni ciało przed niebezpiecznymi mikroorganizmami i innymi cząsteczkami obcymi. Gdy zauważy ich obecność, atakuje. W niektórych przypadkach układ immunologiczny potrafi się „wygłupić” i zaczyna atakować własne tkanki, które uważa za obce, i powoduje ich uszkodzenie. Taka reakcja w wielu przypadkach wywołuje choroby autoimmunizacyjne (autoimmunologiczne). Powody powstawania tych chorób są bardzo różne. Według niektórych badań, układ immunologiczny zaczyna atakować organy i tkanki, ponieważ myli je z wcześniej wywołaną dotkliwą chorobą. Inne mogą powstać w wyniku działania promieni UV, leków lub substancji chemicznych.

Niektóre wywoływane są przez mutacje genów czy nieprawidłowe działanie hormonów i są w znacznym stopniu uwarunkowane płciowo czy genetycznie. Główny problem chorób autoimmunizacyjnych to nie tylko fakt, że proces autodestrukcji jest uśpiony w każdym człowieku, lecz także związany jest z trudnościami w leczeniu za pomocą współczesnych leków syntetycznych. Możemy reagować na objawy chorób, ale lekarze ciągle nie potrafią wyeliminować ich przyczyny, przez co leczenie nie zawsze musi być efektywne.

Do poważnych chorób autoimmunizacyjnych należy przede wszystkim cukrzyca typu 1, w której układ immunologiczny niszczy komórki trzustki, produkującej insulinę. Do chorób autoimmunizacyjnych należą również: stwardnienie rozsiane, w którym układ immunologiczny atakuje ośrodkowy układ nerwowy; reumatoidalne zapalenie stawów, objawiające się przede wszystkim zapaleniem i bólami stawów, oraz zespół Sjogrena, w którym komórki układu odpornościowego atakują i niszczą gruczoły produkujące łzy i ślinę. Na choroby autoimmunizacyjne cierpi ok. 3% ludności. Częściej problem dotyczy kobiet.

Dołącz do nas na :
Twitter
Visit Us
Follow Me
LinkedIn
Share

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *